بود بگويد ديگر تكليف از ما برداشته شده است . امام نگفت كه اينها مىخواهند ما بر قوانين اسلام خيلى اصرار نكنيم ؛ خيلى خوب ، اصرار نمىكنيم . اينها مىخواهند كه ما با اسرائيل مبارزه نكنيم ؛ خيلى خوب ، مبارزه نمىكنيم ، چون فشار زياد است . امام ( ره ) چنين چيزى را نگفت ، بلكه ايستادگى كرد . قطعنامه را هم كه امام قبول كرد ، به خاطر اين فشارها نبود . قبول قطعنامه ، بهخاطر مشكلاتى بود كه مسؤولان اقتصادى آن روز كشور ، در مقابل روى امام گذاشتند و نشان دادند كه كشور نمىكشد و نمىتواند جنگ را با اين همه هزينه ادامه بدهد .
امام مجبور شدند قطعنامه را بپذيرند . پذيرش قطعنامه ، به خاطر ترس يا به خاطر هجوم دشمن يا به خاطر تهديد آمريكا كه ممكن بود در امر جنگ دخالت بكند ، نبود . آمريكا قبل از آن هم در امر جنگ دخالت مىكرد ؛ وانگهى اگر همهء دنيا در امر جنگ دخالت مىكردند ، امام رضواناللَّه عليه كسى نبود كه روبر گرداند . آن ، يك مسألهء داخلى بود .
در تمام عمر ده سالهء حيات مبارك امام رضواناللَّه عليه پس از پيروزى انقلاب ، يك لحظه اتفاق نيفتاد كه به خاطر سنگينى بار تهديد دشمن - در هر بعدى از ابعاد - دچار ترديد بشود ؛ يعنى همان روحيهء حسينى را داشت . جنگ تلفات دارد ، جان يك انسان براى امام خيلى عزيز بود ، براى انسانى كه رنج مىبرد ، امام بزرگوار گاهى اشك مىريخت يا در چشمانش اشك جمع مىشد - كه ما بارها اين را مشاهده كرده بوديم - انسان رحيم و عطوف و داراى دلى سرشار از محبّت و انسانيت بود ؛ اما همين دل سرشار از محبّت ، در مقابل تهديد پايش نلرزيد و نلغزيد و از راه برنگشت و عقب نشينى نكرد . همهء دشمنان انقلاب ، در طول اين ده سال فهميدند و تجربه كردند كه نمىشود امام را ترساند . اين ، نعمت خيلى بزرگى است كه دشمن احساس كند اين عنصر ، با ترس و تهديد از ميدان خارج نمىشود . امام ، با منش و شخصيت درخشان خود كارى كرد كه همه در دنيا اين نكته را فهميدند و متوجه شدند كه اين مرد را نمىشود از ميدان خارج كرد ، نمىشود با فشار او را تهديد كرد و با تهديدهاى عملى هم نمىشود او را از راه خود منصرف نمود ؛ لذا مجبور شدند خودشان را با انقلاب تطبيق بدهند .
آنچه كه جمعبندى اين دو كلمه حرف مىشود - كه البته اين جمعبندى قابل گسترش و فكر كردن است - اوّل اين است كه يكى از خطوط روشن و بلكه خط نشان نهضت عاشورا ، عبارت از استقامت امام حسين ( ع ) است . خط نشان دوم اين است كه امام بزرگوار ما
عاشورا شناسى (فارسى) — صفحة 239
مساهمون: پژوهشكده تحقيقات اسلامى
ص٢٣٩