در اين‌جا يادآورى اين نكته ضرورى است كه « امامت » در حكومت و زعامت سياسى خلاصه نمىشود بلكه امامت در تفكر شيعى ، استمرار همهء وظايف و شئون نبوّت است ، جز در مسأله وحى ؛ از اين رو امام علاوه بر كمالات انسانى ، بايد داراى عصمت و علم خداداى باشد تا بتواند وظايف رهبرى همه جانبه را بر عهده گيرد . همچنين به دليل ويژگىهاى مهمّى كه امام بايد داشته باشد شيعه بر آن است كه شناخت چنين انسان كاملى تنها در حيطهء قدرت الهى است و انسان‌ها به تنهايى توانايى شناخت معصومان را ندارند . « 1 » از نظر شيعه شئون امامت موارد زير است :

يكى از اصلىترين وظايف امام ، مرجعيت دينى و تبيين و تفسير وحى است . امامت در اين مرتبه « نوعى كارشناسى اسلام » است ؛ البته كارشناسيى كه علم آن از ناحيهء خداوند افاضه مىشود . بر اين اساس ، امام كسى است كه علمش را از راهى غير عادى ، از پيامبر اكرم ( ص ) گرفته و در تبيين و تفسير وحى نيز از خطا و اشتباه مصون است . اين مرتبه از امامت ، از اعتقادات اصيل و بنيادين شيعه است . « 2 » شيعه معتقد است كه دين اسلام ، دين خاتم و پيامبر اسلام ( ص ) ، پيامبر خاتم است ، اما ايشان فرصت و موقعيت لازم براى بيان آنچه براى تحقق سعادت دنيوى و اخروى ضرورى است پيدا نكرد ؛ ازاين رو بايد كسانى كه مصون از خطا و داراى علم لدنّى باشند از طرف پيامبر ( ص ) معرّفى شوند تا اين رسالت را به نحو تام به انجام برسانند . « 3 »