زمينه هاى قيام امام حسين (ع) (فارسى) — صفحة 152

و پيغمبر صلى الله عليه و آله درباره آنها تصريح كرده است و آنان كمالات نبوى را به ارث برده‌اند . » « 1 » همچنان‌كه در مسأله نبوّت ، مقايسه كردن افراد ديگر با پيغمبر صلى الله عليه و آله غلط است در مسأله خلافت و امامت نيز با وجود افرادى در اين سطح از دانش و بينش ، سخن گفتن از ديگران بيهوده است : « نَحْنُ شَجَرَةُ النُّبَوَّةِ وَ مَحَطُّ الرِّسالَةِ وَ مُخْتَلَفُ الْمَلائِكَةِ وَ مَعادِنُ الْعِلْمِ وَ يَنابيعُ الحُكْم » « 2 » ما درخت نبوّت و فرودگاه رسالت و محل آمد و شد فرشتگان و معدن‌هاى علوم و سرچشمه‌هاى حكمت‌هاييم . « كجا هستند آنان كه ادّعا مىكردند راسخان در علمند نه ما ؟ ( و اين ادّعا را از طريق دروغ و ستم بر ما عنوان مىكردند ) كجا هستند تا ببينند كه خداوند ما را برترى داد و آنان را پست و خوار ساخت ؛ به ما عطا كرد و آنها را محروم ؛ ما را در حريم نعمت خويش داخل ، و آنان را خارج نموده است بوسيله ما درخواست هدايت مىشود و از منبع وجود ما نابينايان خواستار روشنايى مىگردند » « 3 » . « نَحْنُ الشِّعارُ وَالْاصْحابُ وَالْخَزَنَةُ وَالْابْوابُ وَ لا تُؤْتَى الْبُيُوتُ الَّا مِنْ ابْوابِها ؛ فَمَنْ اتاها مِنْ غَيرِ ابْوابِها سُمِّىَ سارِقاً » « 4 » جامه زيرين و ياران واقعى و گنجوران دين و درهاى ورودى اسلام ماييم ، به خانه‌ها جز از درهايى كه براى آنها مقرّر شده است نتوان داخل شد ، فقط دزد است كه از ديوار وارد مىشود . « بالاترين آيات ستايشى قرآن درباره آنان است ، گنج‌هاى خداى رحمانند . اگر لب به سخن بگشايند آنچه بگويند عين حقيقت است و اگر سكوت كنند ديگران بر آنان پيشى