و از محمّد بن مسلم روايت مىكند از حضرت صادق عليه السّلام ، قال :
كانَ جَدِّى يَقولُ : تَقَدَّمُوا فى الدُّعاءِ ، فَإنَّ العَبدَ إذا كانَ دَعّاءً فَنَزَلَ بِهِ البَلاءُ فَدَعا ، قِيلَ : صَوتٌ مَعرُوفٌ ؛ و إذا لَم يَكُنْ دَعّاءً فَنَزَلَ بِهِ بَلاءٌ فَدَعا ، قِيلَ : أينَ كُنتَ قَبلَ اليَومِ ! [ 1 ]
انسان بايدهميشه خدا را بخواند ، چه در امور قابل اعتناء و چه غير قابل اعتناء
بنابراين انسان بايد هميشه خدا را بخواند و در جميع امور در تمام احوال به دو متوسّل باشد : وَ لا تَدْعُ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ كُلُّ شَىْءٍ هالِكٌ إِلَّا وَجْهَهُ لَهُ الْحُكْمُ وَ إِلَيْهِ تُرْجَعُون . [ 2 ]
انسان بايد در امور كوچك و بزرگ قابل اعتناء و غير قابل اعتناء به خدا پناه برد ، چون تمام امور در دست خداست و براى او تفاوتى ندارد ؛ و ليكن انسان چون بواسطهء تكرّر وقوع بعضى حوادث آنها را عادى مىبيند تصوّر مىكند كه او خود به خود بوجود آمده و احتياجى به دعا ندارد . و در امور جزئيّه از قدرت خدا غافل است و امور بزرگ را به خدا نسبت مىدهند .
اگر يك پرِ كاه را ببيند جلّ الخالق نمىگويد ، ولى چون حركت يك كره آسمانى را مشاهده كند ، يا فاصلهء دو كوكب را اندازهگيرى نمايد ، و يا طفلى را در گهواره گويا ببيند ، و امثال امور غير مترقّبه فريادش بلند مىشود و جلّ الخالقش به كهكشان مىرود ؛ با آنكه نسبت قدرت خدا به تمام موجودات مساوى است .
إعمال قدرت از خدا نسبت به موجودى ، بيش از إعمال قدرت به موجود
هامش
1 - همان مصدر : [ جدّم مىفرمود : هميشه دعا كنيد . بنده هنگامى كه بلائى بر او نازل شود و دعا كند ، گفته مىشود اين صوت شناخته شده است و اگر قبلًا دعا نكرده باشد ، به او گفته مىشود : تا حال كجا بودى ؟ چرا قبل از نزول بلا دعا نمىكردى ؟ مترجم ]
2 - سوره قصص ( 28 ) آيه 88 : [ و با خداوند خداى ديگرى را مخوان ! هيچ معبودى نيست بجز او . تمام اشياء الآن نيست و نابودند مگر وجه او ، اختصاص به او دارد حكم . و بسوى اوست كه شما بازگشت مىكنيد ! ]