السَّقّاءُونَ يَمُرُّونَ فَيَقِفُونَ بِبابِهِ يَسمَعُونَ قِراءَتَهُ ؛ و كانَ أبُوجَعفَرٍ عَلَيه السّلامُ أحسَنَ النّاسِ صَوتًا . [ 1 ]
و همچنين در « كافى » با إسناد خود حديث مىكند از علىّ بن محمد النّوفلى عن أبى الحسن عليه السّلام ، قال :
ذَكَرتُ الصَّوتَ عِندَهُ فَقالَ : إنّ عَلِىَّ بنَ الحُسَينِ عَلَيهما السّلامُ كانَ يَقرَا فَرُبَّما مَرَّ بِهِ المارُّ فَصَعِقَ مِن حُسنِ صَوتِهِ ؛ و إنّ الإمامَ لَو أظهَرَ مِن ذَلِكَ شَيئًا لَما احتَمَلَهُ النّاسُ مِن حُسنِهِ . قُلتُ : و لَم يَكُن رَسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيه و آلِهِ و سَلَّم يُصَلِّى بِالنّاسِ و يَرفَعُ صَوتَهُ بِالقُرآنِ ؟ فَقالَ : أنّ رَسُولَ اللهِ [ صَلَّى اللهُ عَلَيه و آلِهِ و سَلَّم ] كانَ يُحَمِّلُ النّاسَ مِن خَلفِهِ ما يُطيقُونَ . [ 2 ]
پناه بردن به خدا هنگام قرآئت قرآن
وبالجملة ، غير از اينها بايد در موقع قرائت قرآن به خدا پناه برد : فَإِذا
هامش
1 - همان مصدر : [ حضرت سجّاد عليهالسّلام از بهترين خوش صداها در قرائت قرآن بودهاند ؛ و عادت سقّاهاى مدينه اين بود كه چون با مشكهاى پر آب و سنگين خود عبور مىكردند ، در خانهء آن حضرت توقّف مىكردند و قرائتش را مىشنيدند . و حضرت باقر عليه السّلام از جهت صدا بهترين خوش صداها بودند . ]
2 - الكافى ، ج 2 ، ص 615 : [ كلينى با سند متّصل خود از حضرت أبى الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام آورده است كه : چون نوفلى در محضرش سخن از صوت به ميان آورد ، فرمودند : حضرت امام زين العابدين عليه السّلام در وقتى كه مشغول خواندن قرآن مىشدند ، از زيبائى و حسن صداى او چه بسا عابرى كه از آنجا مىگذشت مدهوش مىشد . اگر امام مقدار كمى از آن حسن و نيكوئى صوت خود را ظاهر نمايد ، از شدّت دلربائى و دلبرى ، مردم طاقت شنيدن ندارند .
گفتم : مگر رسول خدا با مردم نماز نمىگذاشت ، و صداى خود را به خواندن قرآن بلند نمىكرد ؟ !
حضرت گفتند : رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم به قدر طاقت و قدرت مردم پشت سر خود ، بر آنها تحميل مىكرد . ]