تخطي إلى المحتوى الرئيسي

أنوار الملكوت (فارسى) — صفحة 104

مساهمون:

ص١٠٤
براى مؤمنين موجب حيات جاويد با سجده و بكاء و تسبيح و تقديس و بيدارى شب و نياز و دعا با رغبت و رهبت بسوى خدا و طيران روح به عالم توحيد و لرزهء پوست از شوق لقاى محبوب و خوف هجران ساحت مقدّس او مىگردد : وَ الَّذينَ إِذا ذُكِّرُوا بِآياتِ رَبِّهِمْ لَمْ يَخِرُّوا عَلَيْها صُمًّا وَ عُمْيانا . [ 1 ] و در سورهء مائده ( 5 ) آيهء 83 بكاء و فيضان دموع آنها را بيان مىكند : وَ إِذا سَمِعُوا ما أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرى أَعْيُنَهُمْ تَفيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ يَقُولُونَ رَبَّنا آمَنَّا فَاكْتُبْنا مَعَ الشَّاهِدين . [ 2 ] و در سورهء زمر ( 39 ) آيهء 23 رقّت قلب و حالات خوش كه از ذكر خدا در جوارح و اعضاى مؤمنين پديدار مىگردد را بيان مىفرمايد : اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَديثِ كِتاباً مُتَشابِهاً مَثانِىَ تَقْشَعِرُّ مِنْهُ جُلُودُ الَّذينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُمْ ثُمَّ تَلينُ جُلُودُهُمْ وَ قُلُوبُهُمْ إِلى ذِكْرِ اللَّهِ ذلِكَ هُدَى اللَّهِ يَهْدى بِهِ مَنْ يَشاءُ وَ مَنْ يُضْلِلِ اللَّهُ فَما لَهُ مِنْ هاد . [ 3 ]
هامش
1 - سوره الفرقان ( 25 ) آيه 73 : [ و آنانند كه چون متذكّر آيات پروردگارشان شوند و آيات را بر آنها بخوانند و ارائه دهند ، كرانه و كورانه بر روى آنها نيفتند ؛ بلكه با ديدهء بصيرت و گوش واعى ، ديده و شنيده و قيام نموده اداى حقّ آنها را بنمايند . ] 2 - [ و چون علماء و تاركين دنياى مسيحيان ( قسّيسين و رهبان ) كه داراى نخوت و استكبار نيستند ، بشنوند آنچه را كه به پيغمبر اسلام از آيات قرآن فرود آمده است ، مىبينى بواسطهء آنچه را كه از حقّ شناخته‌اند چشمهايشان از اشك ريزان مىشود و مىگويند : بار پروردگارا ! ما ايمان آورديم ؛ بنابراين تو نام ما را در زمرهء معترفان و مقرّان و گواهان بر حقّانيّت رسول خدا و بر حقّانيّت قرآن ثبت كن ! ] 3 - [ خداوند فرو فرستاد قرآن را كه بهترين گفتار است . كتابى است كه تمام آياتش با هم شباهت دارد . و آياتش ناظر بر هم و در حكم اعاده و تكرار است . بواسطهء آن ، پوست اندام كسانى كه از پروردگارشان در ترس و خشيت هستند جمع مىشود و به تكان و لرزه مىافتد ؛ و سپس پوستهايشان و نفوسشان به ياد و ذكر خدا آرام مىگيرد و نرم و ملايم مىشود . اين است طريق هدايت خداوند ؛ به هر كس كه اراده كند ، وى را هدايت نمايد ؛ و كسى را كه خداوند گمراه كند ، ديگر از براى او راهنمائى نيست . ]