و بر آن سد مجراى خاصى قرار داده بود كه از آن مجرى آب به قدر كفاف بر گيرند و همه باغستان و مزارع بيك صورت آبيارى شود چون كه كفران نعمت كردند خدا بر ايشان غضب كرد
موشى را بر انگيخت كه مجراى آن سد را خراب كرد شدت و فشار آب سد را از جاى كند و سيلى عظيم به راه افتاد و تمام باغستان و مزارع و آباديها را محو و نابود كرد و آنان را متفرق ساخت و بذلت و خوارى انداخت و اين داستان بين زمان حضرت عيسى و حضرت محمد صلّى اللَّه عليه و آله بوده است حضرت حال بنى اميه را در حشمت و شوكت تشبيه بقوم سبا ميفرمايد كه بندهگان خدا را تحت فرمان مىآورند و سركشى و نافرمانى خدا را به حد كمال مىرسانند و خدا مسلط مىكند لشكر بنيان كنى چون سيل بر ايشان مثل ابو مسلم مروزى كه لشكرها از خراسان فراهم آورد و سخت بر ايشان تاخت و آنها را خوار و ذليل نموده و منقرض ساخت ) تا آنكه بستم نگيرند آنچه بستم گرفتند خراب كند خدا بدست ايشان ركنى را ( كه ظاهرا بنى اميه باشد ) و بشكند به آنها بنيانها را كه از سنگ سخت بنا شده از ارم ( كه تفسير بدمشق و شام شده و آنجا مقر سلطنت آنان بوده ) و پر كند از ايشان كوههاى زيتون را ( كه كوههاى شام باشد ) قسم به كسى كه دانه را شكافد و نفوس را آفريند البته اين امور واقع خواهد
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 203
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٢٠٣