متفرق شدند و هر دسته طريقى را پيش گرفتند و از حق منصرف شدند ) به زودى خداوند جمع ميفرمايد ايشان را براى بدترين روز كه ايام بنى اميه باشد چنانچه جمع مىشود ابرها در فصل پائيز خداوند آنها را بهم مىپيوندد و متراكم ميشوند مانند تراكم ابرها ( اشاره بشوكت بنى اميه است كه مردمان بر آنها جمع شدند و دولت عظيم يافتند و تراكم آنها مانند تراكم ابرهاى پائيز بود ) سپس مىگشايد خدا درهاى سيل را به روى آنها ( كه كنايه از سيل لشكر است كه از محل خود بسوى آنها مىآيد ) مثل سيل عرم كه دو باغ آنها را برد هنگامى كه يك موش برانگيخته شد براى خرابى سد كه باقى نگذاشت براى آنها تل ريگى و باز نگرداند روش آن سيل كوههاى خورد شده را كه خداوند متفرق ساخت در ميان درهها و مىبرد ايشان را به چشمهسارهاى زمين ميگيرد بسبب ايشان حقوق قومى را از قوم ديگر و توانا مىكند بسبب ايشان قومى را در ديار قومى ديگر براى بيرون كردن بنى اميه از مقام خود ( آن حضرت تشبيه ميفرمايد داستان بنى اميه را بداستان قوم سبا چنانچه قصه آنان در قرآن اشاره شده و آنها كسانى بودند كه خدا منت گذارده بود به آنها بفراوانى نعمت در بلاد ايشان و دو باغستان داشتند كه بسيار عظيم و پر نعمت بود و نهرها بر ايشان جارى ميشد و در رفاه و خوشى و آسايش بودند بلقيس براى آنها سدى ساخته
نهج الخطابة (سخنان پيامبر ص و امير المؤمنين على ع) (فارسى) — صفحة 202
مساهمون: علم الهدى خراسانى
ص٢٠٢