9 / 4 نخستين مسلمانانى كه برادر شدند
هماهنگى روحى ، يكى از مهمترين پايههاى دوستى و پيوند است . امير مؤمنان مىفرمايد : " جانهاى آدميان ، زمانى كه قرين و همگون باشند ، به هم مىپيوندند " .
پيامبر خدا ، بر اين اساس و در پرتو شناختِ روانى دقيقى كه از ياران خود داشت ، اقدام به ايجاد برادرى در ميان افرادى كرد كه طبيعت واحدى داشتند . ابن عبّاس ، به همين نكته دقيق ، اشاره كرده ، آن جا كه گفته است : هنگامى كه خداوند ، آيه " همه مؤمنان با هم برادرند " را نازل كرد ، پيامبر صلى اللّه عليه و آله ميان كسانى كه از نظر روحى و زندگى همسان و همانند بودند ، برادرى برقرار نمود .
ترديدى نيست كه شناخت روابط برادرانه كه پيامبر عظيم الشأن ، ميان ياران خود در جامعه اسلامى ايجاد كرد سهمى بزرگ در تحليل رخدادهاى صدر اسلام دارد . از همينرو ، ما با استفاده از دادههاى متون حديثى و تاريخى ، به اين موضوع مىپردازيم و با زيباترين گلچينها و روابط برادرانه آغاز مىكنيم :
9537 . العُمدة به نقل از انَس : چون روز مباهله « 1 » شد و پيامبر صلى اللّه عليه و آله ميان مهاجران و انصار ، پيمان برادرى بست ، با آن كه على عليه السلام ايستاده بود و پيامبر صلى اللّه عليه و آله او را مىديد و جايگاهش را مىشناخت ، ميان او و هيچ كس ، برادرى برقرار نكرد . پس على عليه السلام با چشم گريان رفت . پيامبر صلى اللّه عليه و آله جوياى او شد و فرمود : " ابو الحسن ، چه شد ؟ " .
گفتند : اى پيامبر خدا ! او با چشم گريان ، از اين جا رفت .
پيامبر صلى اللّه عليه و آله فرمود : " اى بلال ! برو و او را نزد من بياور " .
بلال ، در پىِ على عليه السلام رفت . على عليه السلام با چشم گريان ، وارد خانهاش شده بود . فاطمه عليهاالسلامبه او گفت : " خداوند ، چشمانت را نگريانَد ! چرا گريه مىكنى ؟ " .
گفت : اى فاطمه ! پيامبر خدا ، ميان مهاجران و انصار برادرى افكند و با آن كه من
هامش
( 1 ) . مصادف با بيست و چهارم ذى حجّه .