شكسته شود و خاطره مهمترين و بزرگترين حركت سياسى پيامبر صلى اللّه عليه و آله در
" وَ أَذانٌ مِنَ اللَّهِ وَ رَسُولِهِ إِلَى النَّاسِ يَوْمَ الْحَجِّ الْأَكْبَرِ . . . "
« 1 » زنده بماند و تكرار شود ؛ چرا كه سنّت پيامبر صلى اللّه عليه و آله و اعلان برائت ، كهنه شدنى نيست و نبايد تنها اعلان برائت ، به ايّام و مراسم ، منحصر شود ، كه بايد مسلمانان ، فضاى سراسر عالم را از محبّت و عشق نسبت به ذات حق و نفرت و بغضِ عملى نسبت به دشمنان خدا ، لبريز كنند . . . .
و چه بسا جاهلان متنسّك ، بگويند كه قداستِ خانه حق و كعبه معظّمه را به شعار و تظاهرات و راهپيمايى و اعلان برائت ، نبايد شكست و حج ، جاى عبادت و ذكر است ، نه ميدان صفآرايى و رزم ! و نيز چه بسا عالمان متهتّك ، القا كنند كه مبارزه و برائت و جنگ و ستيز ، كار دنياداران و دنياطلبان بوده است و ورود در مسائل سياسى ، آن هم در ايّام حج ، دونِ شأن روحانيون و علما مىباشد ! كه خودِ اين القائات نيز ، از سياست مخفى و تحريكات جهانخواران به شمار مىرود . . . .
به هر حال ، اعلان برائت در حج ، تجديد ميثاق مبارزه و تمرين تشكّل مجاهدان براى ادامه نبرد با كفر و شرك و بتپرستىهاست و به شعار هم خلاصه نمىشود ؛ كه سرآغاز علنىْ ساختنِ منشور مبارزه و سازماندهى جنود خدا در برابر جنود ابليس و ابليسْصفتان است و از اصول اوّليه توحيد به شمار مىرود . و اگر مسلمانان ، در خانه ناس و خانه خدا ، از دشمنان خدا اظهار برائت نكنند ، پس در كجا مىتوانند اظهار نمايند ؟ ! و اگر حرم و كعبه و مسجد و محراب ، سنگر و پشتيبان سربازان خدا و مدافعان حرم و حرمت انبيا نيست ، پس مأمن و پناهگاه آنان در كجاست ؟ ! خلاصه ، اعلان برائت ، مرحله اوّل مبارزه [ است ] و ادامه [ دادن ] آن مراحل ديگر [ نيز ] وظيفه ماست و در هر عصر و زمانى ، جلوهها و شيوهها و برنامههاى متناسب خود را مىطلبد و بايد ديد كه در عصرى همانند امروز كه سران كفر و شرك ، همه
هامش
( 1 ) توبه : آيه 3 .