نيست .
نكته قابل توجّه در اين زمينه ، آن است كه اسلام براى استفاده از اين گونه غذاها ، راه حل دارد و براى رهايى از پيامدهاى آن ، تدبيرى انديشيده است و آن ، پرداخت خمس مال شبههناك است . از اين راه ، روزهدار مىتواند از مشكل غذاهاى شبههناكى كه بخصوص در ميهمانىها مىخورد و يا به ميهمانان خود مىدهد ، بِرَهد ، تا روزه ماه رمضان ، پاك و داراى آثار معنوى بيشترى باشد .
انگيزههاى خوردن و آشاميدن
انگيزهاى كه روزهدار براى خوردن و آشاميدن در وقت افطار و سحر دارد ، تأثير مهمّى در بهرهورى كامل از بركات روزه دارد . در يكى از توصيههاى پيامبر صلى اللّه عليه و آله به ابوذر غفارى ، چنين آمده است :
يا أبا ذَرٍّ ! لِيَكُن لَكَ فى كُلِّ شَىءٍ نِيَّةٌ صالِحَةٌ حَتَّى الأَكلِ وَ النَّومِ . « 1 »
اى ابو ذر ! براى هر چيزى نيّت خوب داشته باش ، حتّى براى خوردن و خوابيدن .
ميان روزهدارى كه سحرى و افطارى را تنها براى رفع گرسنگى و تشنگى مىخورد ، با كسى كه آنها را به قصد قُربت و كسب رضاى خداوند مىخورد ، فرق بسيار است . نورانيّت روزهاى كه روزهدار با قصد قربت غذا مىخورد ، هرگز با روزهاى كه روزهدار با انگيزه حيوانى و خواسته نفْس غذا مىخورد و نيرو مىگيرد ، برابر نيست .
روشن است كه داشتن انگيزه خدايى و قصد قربت در غذا خوردن ، نيازمند مقدّماتى هماهنگ با آن است كه از جمله آنها ، تناسب نوع و مقدار غذا با نياز بدن است .
بر اساس آنچه گذشت ، مىتوان فشرده سخن در زمينه اصلاح غذا به وسيله
هامش
( 1 ) مكارم الأخلاق : ج 2 ص 370 ح 2661 ، تنبيه الخواطر : ج 2 ص 58 .