اصلاح آنان ثابت نگردد . بنا بر اين ، نفرين شدن كسى به دليل گناهى خاص ، دليل فساد مطلق او نخواهد بود .
5 . نفرينهاى صورى
در دوران امامت شمارى از امامان اهل بيت عليهم السلام گاه زمامداران حاكم ، برخى از ياران آنها را تحت تعقيب قرار مىدادند و درصدد حبس و يا قتل آنها بودند . از اين رو ، امام براى حفظ جان آنها ، گاه در ملأ عام يا نزد جاسوسان رژيم حاكم ، آنها را نفرين مىكرد تا نشان دهد ارتباطى با وى ندارند و دشمن را از تعقيب آنها منصرف نمايد ، مانند نفرينهايى كه درباره زُرارة بن اعيَن « 1 » و بريد بن معاويه « 2 » و محمّد بن مسلم « 3 » وصفوان بن يحيى و محمّد بن سِنان « 4 » صادر شده است .
هامش
( 1 ) . روايت لعن وى را بنگريد در : رجال الكشّى ، ج 1 ، ص 359 ش 234 ؛ و روايات توثيق وى را بنگريد در : رجال الكشّى ، ج 1 ، ص 345 و 346 و 347 شمارههاى 208 و 210 و 211 و 215 و 217 و . . . .
( 2 ) . روايت لعن وى را بنگريد در : رجال الكشّى ، ج 1 ، ص 364 ، ش 237 و ج 2 ص 509 ش 436 و روايات توثيق وى را بنگريد در : رجال الكشّى ، ج 1 ، ص 398 ، ش 286 و 287 و ج 2 ص 423 ش 326 .
( 3 ) . روايت لعن وى را بنگريد در : رجال الكشّى ، ج 1 ، ص 394 ، ش 284 و روايات مدح و توثيق وى را بنگريد در : رجال الكشّى ، ج 1 ص 383 و 387 و 388 ، شمارههاى 273 و 277 و 278 و . . . .
( 4 ) . روايات لعن صفوان بن يحيى و محمّد بن سنان را بنگريد : رجال الكشّى ، ج 2 ، ص 793 ، ش 964 روايات مدح و توثيق بنگريد : رجال الكشّى ، ج 2 ، ص 792 و 793 ، شمارههاى 961 و 962 و 963 و 966 .