خدايىكه روشنايى را از روشنايىآفريد . ستايش ، براى خدايى است كه روشنايى را از روشنايى آفريد و روشنايى را بر كوه طور ، فرود آورد ، در كتابى نوشته شده ، در برگهاى گشوده ، به اندازهاى معيّن ، بر پيامبرى شادمان .
1429 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعا : اى گواه هر راز و نياز ، اى پروردگار ، اى سروَر ! تو روشنايىاى بر فراز روشنايى هستى . روشنايىِ روشنايى هستى . پس ، اى روشنايىِ روشنايى ! به حقّ محمّد و خاندان او ، از تو مىخواهم كه بر محمّد و خاندان او درود بفرستى .
1430 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعاى " جوشن كبير " : خدايا ! به واسطه نامت . . . اى روشنايىِ روشنايى ، اى روشن كننده روشنايى ، اى آفريدگار روشنايى ، اى تدبير كننده روشنايى ، اى اندازهگذار روشنايى ، اى روشنايىِ هر روشنايى ، اى روشنايى پيش از هر روشنايى ، اى روشنايى پس از هر روشنايى ، اى روشنايى بالاتر از هر روشنايى ، اى روشنايىاى كه هيچ روشنايى همانند او نيست ! از تو مىخواهم .
1431 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعا : به واسطه نام روشنِ روشن كنندهات كه درخشندگى و روشنايى براى آن آرام گرفت اى خدا از تو مىخواهم .
3 / 73 وَدود
واژهشناسى " وَدود "
صفت " ودود " ( دوستدار ) ، [ بر وزنِ ] " فعول " به معناى " فاعل " و از ريشه " ودد " است كه بر دوست داشتن دلالت مىكند و در معناى آرزو كردن نيز به كار مىرود . گفته مىشود : " وَددتُه " يعنى : او را دوست داشتم . همچنين گفته مىشود : وددتُ أنّ ذاك كان ؛ يعنى آرزو داشتم چنان مى بود ، هنگامى كه آرزوى چيزى در ميان باشد . " وُدّ " بر دوست داشتن دلالت مىكند و " وَدادة " بر آرزو كردن .
ابن اثير گفته است : در صفات خداى متعال ، " ودود " يا بر وزن " فعول " به معناى