3 / 69 مُنزِل
واژهشناسى " مُنزِل "
صفت " مُنزِل ( فروآور ) " ، اسم فاعل از " أنزَلَ ، يُنزِلُ " ، از ريشه " نزل " است كه بر فرود آمدن و افتادن شىء دلالت مىكند ، و " نزول " به معناى فرو افتادن از بالا و افتادن و فرود آمدن است .
مُنزِل ، در قرآن و حديث
در قرآن كريم ، صفت " مُنزِل " چهار بار به اين صورتها به خدا نسبت داده شده است : " ما فرو آورندهايم " و " بهترينِ فرو آورندگان است " و " ما بر اهل اين شهر ، به خاطر فسادى كه مىكردند ، عذابى از آسمان فرو خواهيم آورد " و " پس از وى بر قومش فرو نياورديم " . اين صفت در موارد بسيارى به صورت فعلى به كار رفته است .
در آيات و احاديث آمده است كه خداى متعال ، فرو آورنده همه چيز است ، چه چيزهايى كه قرآن به فرو آوردن آنها تصريح كرده است ( همچون : فرشتگان ، قرآن ، آرامش ، آب ، مَنّ و سَلوا ، « 1 » لباس ، چارپايان ، خواب سبك ، و بركتها ) و چه غير آنها . دليل اين مطلب ، آن است كه همه موجودات جهان ، آفريده خدايند .
نكته قابل توجّهى كه در به كار بردن نام " مُنزل ( فروآور ) " براى خداى متعال وجود دارد ، اين است كه مقام خداى متعال ، بالا و مقام آفريدگان ، پايين است ، و نزول نيز به معناى فرو افتادن چيزى از بالا به پايين است .
هامش
( 1 ) دو نعمت بهشتى كه براى نسل بنى اسرائيل فرستاده شد و احتمالًا خوراك گياهى ( مثل ترنجبين ) و مرغى مخصوص يا عسل بوده است .