3 / 68 مُنذِر
واژهشناسى " مُنذِر "
صفت " مُنذِر ( هشدار دهنده ) " ، اسم فاعل از " أنذَرَ ، يُنذِرُ " از ريشه " نذر " است كه بر ترساندن يا ترسيدن دلالت مىكند و " انذار " ، به معناى اطّلاع رساندن است و تقريباً به كار نمىرود ، مگر در اطّلاعرسانى براى ترساندن .
مُنذِر ، در قرآن و حديث
در قرآن كريم ، برگرفتهها از ريشه " إنذار " ، سه بار به خدا نسبت داده شدهاند ؛ امّا صفت " مُنذِر " به كار نرفته است . در آيات ياد شده ، خداوند ، مردم را نسبت به آخرت و عذاب و آتش دوزخ ، هشدار داده و ترسانده است . در يكى از اين آيات ، خدا مردم را از " يوم التلاق ( روز ديدار ) " بر حذر داشته است . در برخى احاديث ، " يوم التلاق " به " روزى كه اهل آسمانها و زمين با يكديگر ديدار مىكنند " تفسير شده است كه كنايه از روز قيامت است .
در حديثى ، خدا به خودبزرگبينان و مخالفانِ حق ، هشدار داده و دليل آن را آگاه كردن آنان به نتيجه بد كارهايشان و استوار كردن حجّت ( دليل ) و بر طرف ساختن زمينه هر گونه بهانهاى در روز قيامت ، ذكر كرده است .
1422 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله در دعاى " جوشن كبير " : خدايا ! من از تو مىخواهم ، به نامت ، اى صورتگر و اى اندازهگذار ! اى تدبير كننده و اى پاك كننده ! اى روشن كننده و اى آسان كننده ! اى بشارت دهنده و اى هشدار دهنده ! اى جلو اندازنده و اى عقب اندازنده !