سخنى درباره گواهى دادن خدا بر نبوّت انبيا
گواهى دادن خداى متعال به نبوّت انبيا به دو طريق ، قابل تصوّر است : گفتارى و رفتارى .
الف گواهى گفتارى
گواهى گفتارى به دو شكل مىتواند باشد :
1 . وحى و الهام . خداوند متعال مىتواند پيامبر بودن يك نفر را براى مردم ، اعلام كند و به واسطه وحى و الهام ، بر نبوّت او گواهى دهد ؛ منتها كمك گرفتن از اين طريقه ، زمانى ميسّر است كه استعداد دريافت وحى و الهام ، در مردم فراهم باشد .
به عبارت ديگر ، اشكال از طرف فرستنده نيست ؛ بلكه از جانب گيرنده است ؛ زيرا هرگاه گيرندگان ( يعنى مردم ) توانايى دريافت كلام خدا را داشته باشند ، امكان دارد كه خداوند متعال ، حقّانيت نبوّت پيامبرش را مستقيماً به آنان ابلاغ كند .
از قرآن كريم استفاده مىشود كه خداوند متعال ، اين روش را درباره نبوّت بعضى پيامبران به كار برده است ، از جمله نسبت به نبوّت عيسى عليه السلام با حواريان ، آن جا كه مىفرمايد :
" وَ إِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَ بِرَسُولِي قالُوا آمَنَّا وَ اشْهَدْ بِأَنَّنا مُسْلِمُونَ
؛ و آنگاه كه به حواريان وحى كردم كه به من و فرستاده من ، ايمان بياوريد و آنان گفتند : ايمان آورديم و تو گواه باش كه ما تسليم شدگانيم " . « 1 »
هامش
( 1 ) مائده : آيه 111 .