معناى محبّت خدا به بنده
آنچه در اين فصل آمده ، به روشنى دلالت دارد كه عقايد ، اخلاق و اعمال شايسته ، موجب محبّت آفريدگار به آفريده خود مىگردد و از آن جا كه تغيير و تحوّل در ذات مقدّس خداوند متعال راه ندارد ، اين سؤال مطرح مىشود كه : معناى محبّت خدا نسبت به انسان چيست ؟
در پاسخ به اين سؤال ، برخى گفتهاند :
محبّت خدا نسبت به بندگان ، آن است كه به آنانْ نعمت مىبخشد و به فرمانبرى از خود ، توفيقشان مىدهد و به دينى كه پسنديده اوست ، هدايتشان مىكند . دوستىِ بندگان نسبت به خداوند نيز آن است كه از او فرمانبرى كنند و نافرمانىاش نكنند . « 1 »
نيز گفتهاند :
محبّت خدا ، صفتى از صفات فعل اوست و احسانِ ويژهاى است كه شايسته بنده است . امّا محبّت بنده نسبت به خدا ، حالتى است كه در قلب بنده پديدار مىشود و بر اثر آن ، بزرگداشتِ خداوند و مقدّم شمردن رضاى او و انس گرفتن به يادش ، حاصل مىگردد . « 2 »
هامش
( 1 ) مجمع البحرين : ج 1 ص 348 .
( 2 ) مجمع البحرين : ج 1 ص 348 .