فرمود : " خداوند تبارك و تعالى به آنان سزاوارتر است . هر گاه روز رستاخيز شد و خداوند عز و جل مردمان را براى داورى گرد آورد ، فرزندان مشركان را مىآورد و به آنان مىفرمايد : " بندگان و كنيزان من ! پروردگار شما كيست ؟ و آيين و اعمال شما چيست ؟ " .
مىگويند : خدايا ! پروردگار ما ! تو ما را آفريدى و ما چيزى را نيافريدهايم ، و تو ما را ميراندى و ما چيزى را نميراندهايم ، و براى ما زبانى كه بِدان سخن بگوييم و گوشى كه بِدان بشنويم و كتابى كه آن را قرائت كنيم و فرستادهاى كه از او پيروى نماييم ، قرار ندادى و البتّه ما ، جز آنچه تو به ما آموختهاى ، دانشى نداريم . خداوند عز و جل به آنان مىفرمايد : " بندگان و كنيزان من ! آيا اگر شما را به كارى فرمان دهم ، آن را انجام مىدهيد ؟ " .
مىگويند : گوش به فرمان توييم ، اى پروردگار ما ! آن گاه خداوند عز و جل به آتشى كه به آن ، فَلَق گفته مىشود و سختترين كيفر در جهنّم است ، فرمان مىدهد و آن از جايگاه خود به صورت سياه و تاريك همراه با غلها و زنجيرها بيرون مىآيد . خداوند عز و جل به آن دستور مىدهد كه در چهره مردمان ، دَمى بدمد . آن هم مىدَمَد و از شدّت دَم آن ، آسمان ، پاره مىگردد و ستارگان ، ناپديد مىشوند و درياها منجمد و كوهها محو و ديدگان ، كور مىگردند و بارداران ، وضع حمل مىنمايند و نوزادان از ترس آن در روز رستاخيز ، پير مىگردند .
سپس خداوند تبارك و تعالى كودكان مشركان را فرمان مىدهد كه خودشان را در اين آتش بيفكنند . هر كه در دانش خداوند عز و جل پيشينه نيكبختى داشته باشد ، خود را در آن مىافكند ؛ ولى آن آتش براى او سرد و سلامت است ، همچنان كه براى ابراهيم عليه السلام بود ، و هر كه در دانش خداوند عز و جل پيشينه تيرهبختى داشته باشد ، خوددارى مىكند و خود را در آن آتش نمىافكند .
آن گاه خداوند تبارك و تعالى به آتش فرمان مىدهد و آتش ، او را به خاطر اين كه فرمان خدا را ترك كرده و از وارد شدن در آن خوددارى نموده است ، مىبلعد . پس به دنبال پدرانش ، در جهنّم خواهد بود و اين ، [ معناى ] سخن خداوند عز و جل است كه : " آن گاه بعضى از آنان تيرهبختاند و [ برخى ] نيكبخت : كسانى كه تيرهبخت شدهاند ، در آتش ، فرياد و نالهاى دارند [ و ] تا آسمانها و زمين برجايند ، در آن ، ماندگار خواهند بود ، مگر آن كه پروردگارت چيزى [ ديگر ] بخواهد ، كه پروردگار تو ، همان مىكند كه بخواهد . و كسانى كه نيكبخت شدهاند ، تا آسمانها و زمين برجايند ، در بهشت ، جاودان خواهند بود ، مگر آن كه پروردگارت چيزى [ ديگر ] بخواهد ، كه [ اين ، ] بخششى است كه بريدنى نيست " " .
حكمت نامهء پيامبر اعظم ص (فارسى) — صفحة 265
مساهمون: محمد الريشهري
ص٢٦٥