متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 852

هم در كار سستى بيآورند ، سگالشگران ، آنها را رهنمون نخواهند خواند . آگاه باش كه از تن آسان در كارى يارى نخواهى و اگر بر تخت بنشستى ، خود را بزرگ ندارى و سترگ نگردى . هر گاه بدخويى ، تهيدست و خوار شود ، آن را از بد روزگار مىبيند و ديگر پيوسته بيكار مىشود و از بخت نالان مىگردد . او را نه انديشه و دانش باشد و نه زيبندهء تخت گردد . اگر هم خواسته را ازو بگيرند ، جان و مغز و دلش كاسته مىگردد . او به بىچيزى و بدخويى مىسازد و از آن رو كه خِرد ندارد ، باز هم گردن خود را مىافرازد . ليك او را نه خواسته و دانش و انديشه و هنر باشد و نه كيش و نه خشنودى پروردگار دادگر . پس شب و روز شمايان فرخنده و جان بدانديش از تنش كَنده بادا . مهتران كه چنين شنيدند ، بر او آفرين كردند و به گفتار او سر خود را برافراختند . چون نُه سال بگذشت ، آن اورمزد كه چهره‌اش همچون گلنار بود ، بسان گلى زرد گشت . سر تاجورش از رسيدن مرگ اندوهگين گشت و بىآن كه پسرى بر بالينش باشد ، بمرد « 1 » . و بدين سان آن مرد نامور و شيرين سخن از اين سراى