نوشتم يكى نامه از مرز چين * بنزد برادر بايران زمين
بنزد بزرگان ايرانيان * نوشتم همين نامه بر پرنيان
هر انكس كه او رزم خاقان نديد * ازين جنگ جويان ببايد شنيد
سپه بود چندانك گفتى سپهر * ز گردش بقير اندر اندود چهر
همه مرز شد همچو درياى خون * سر بخت بيداد گشته نگون
برزم اندرون او گرفتار شد * و ز و چرخ گردنده بيزار شد
كنون بسته آوردمش بر هيون * جگر خسته و ديدگان پر ز خون
همه گردن سر كشان گشت نرم * زبان چرب و دلها پر از خون گرم
پذيرفت باژ آنك بدخواه بود * به راه آمدند آنك بىراه بود
كنون از پس نامه من با سپاه * بيايم بكام دل نيك خواه
هيونان كفك افگن بادپاى * برفتند چون ابر غرّان ز جاى
چو نامه بنزديك نرسى رسيد * ز شادى دل پادشا بر دميد
بشد موبد موبدان پيش اوى * هر انكس كه بود از يلان جنگ جوى
بشادى بر آمد ز ايران خروش * نهادند هر يك بآواز گوش
دل نامداران ز تشوير شاه * همى بود پيچان ز بهر گناه
بپوزش بنزديك موبد شدند * همه دل هراسان ز هر بد شدند
كز انديشهء كژّ و فرمان ديو * ببرّد دل از راه گيهان خديو
بدان مايه لشكر كه برد اين گمان * كه يزدان گشايد در آسمان
شگفتيست اين كز گمان بگذرد * هم از راى داننده مرد خرد
چو پاسخ شود نامه بر خوب و زشت * همين پوزش ما ببايد نوشت
كه گر چند رفت از بزرگان گناه * ببخشد مگر نامبردار شاه
بپذرفت نرسى كه ايدون كنم * كه كين از دل شاه بيرون كنم
پس آن نامه را زود پاسخ نوشت * پديدار كرد اندرو خوب و زشت
كه ايرانيان از پى درد و رنج * همان از پى بوم و فرزند و گنج
گرفتند خاقان چين را پناه * بنوميدى از نامبردار شاه
نه از دشمنى بد نه از درد و كين * نه بر شاه بودست كس را گزين
يكى مهترى نام او برز مهر * بدان رفتن راه بگشاد چهر
بيامد بنزديك شاه جهان * همه رازها برگشاد از نهان
ز گفتار او شاه خشنود گشت * چنين آتش تيز بىدود گشت
چغانى و چگلى و بلخى ردان * بخارى و از غرجگان موبدان
برفتند با باژ و بَرسَم بدست * نيايش كنان پيش آتش پرست
كه ما شاه را يك سره بندهايم * همان باژ را گردن افگندهايم
همان نيز هر سال با باژ و ساو * بدرگه شدى هرك بوديش تاو
[ بازگشتن بهرام گور به ايران زمين ]
چو شد ساخته كار آتشكده * همان جاى نوروز و جشن سده
بيامد سوى آذرآبادگان * خود و نامداران و آزادگان
پرستندگان پيش آذر شدند * همه موبدان دست بر سر شدند