و سابقاً در سند هيجدهم در ذكر حديث امام رضا عليه السلام مشبعاً فرق ميان آل و امّت نيز مذكور شده ، فتذكّر .
بعد از آن گفته است على بن ابراهيم كه : پس تلاوت فرمود حضرت امام محمّدباقر عليه السلام آيهء شريفهء
( كَلَّا إِنَّ كِتابَ الْأَبْرارِ )
را تا قوله تعالى
( خِتامُهُ مِسْكٌ )
وفرمود آن حضرت عليه السلام در تفسير آنچه تلاوت نمودند به اين نحو كه : رحيق آبى است كه هرگاه بنوشد آن را مؤمن بيابد رايحهء مسك در آن .
و گفت ابو عبداللَّه عليه السلام : كسى كه ترك نمايد خمر را از براى غير خداى تعالى ، يعنى : منظورش بعضى از اغراض دنيوى باشد ، مىآشامانند به او از رحيق مختوم ، راوى گفت : يابن رسول اللَّه كسى كه ترك كند از جهت غير خدا ؟ آن حضرت عليه السلام فرمود : نعم ، واللَّه كسى كه ترك كند آشاميدن خمر را از جهت حفظ نفس خود به آن اين ثواب و اين مرتبه را دارد .
( وَ فِي ذلِكَ فَلْيَتَنافَسِ الْمُتَنافِسُونَ )
و در تفسير اين آيه آن حضرت فرمودند كه :
در آنچه ما ذكر كرديم آن ثوابى كه طلب آن مىكند مؤمن بايد رغبت كنند رغبت كنندگان ، و در طلب آن سعى نمايند .
( وَ مِزاجُهُ مِنْ تَسْنِيمٍ )
يعنى : ممزوج است آن رحيق از تسنيم ، و تسنيم علم است از براى چشمهاى در بهشت ، آن حضرت عليه السلام فرمودند كه : آن شريفترين شراب اهل بهشت است .
و در جوامع الجامع واقع شده در تفسير تسنيم : وهو علم لعين بعينها سمّيت بالتسنيم الذي هو مصدر سنّمه إذا رفعه : إمّا لأنّها أرفع شراب في الجنّة ، وإمّا لأنّها يأتيهم من فوق .
وفي مجمع البيان : وقيل : هو شراب ينصبّ عليهم من علوّ انصباباً « 1 » .
آن حضرت عليه السلام أيضاً در تفسير آيهء مستشهدة فرمودند : بنا بر جزم به وقوع
هامش
( 1 ) مجمع البيان 10 : 235 .