« در مدينه منادى را شنيدم كه چنين ندا مىداد :
« هان كسى نبايد مردم را فتوى بدهد مگر مالك بن انس و ابو ذؤيب ( در كتاب وفيات الاعيان ابن خلَّكان « ابن ابو ذئب » ضبط شده است ) « شافعى ، رحمه الله ، گفته است :
« محمد بن حسن شيبانى مرا گفت :
« صاحب تو اعلم است يا صاحب ما ( مرادش مالك و ابو حنيفه است ) رضى الله عنهما ؟ من گفتم : منصفانه ؟ گفت : آرى .
« گفتم : ترا به خدا سوگند مىدهم كدام يك به قرآن ، اعلم است : صاحب ما يا صاحب شما ؟ .
« گفت : خدا گواه است كه صاحب شما .
« گفتم : ترا به خدا سوگند آيا صاحب ما يا صاحب شما به گفته هاى پيغمبر ( ص ) و اصحاب اعلم است ؟
« گفت : خدا را گواه صاحب شما .
« گفتم : پس جز قياس براى صاحب شما چيزى باقى نماند و قياس جز بر اين امور نيست . پس بر چه چيزى قياس مىكنى ؟
« بكر بن عبد الله صنعانى گفته است :
« نزد مالك بن انس بوديم او از ربيعهء راى حديث مىكرد و ما زيادت از وى مىخواستيم پس روزى ما را گفت :
« ربيعه را چه كار داريد و حال اين كه وى در اين حجره خوابيده است ؟ پس ما به نزد ربيعه رفتيم او را در خواب ديديم . بيدارش كرديم و گفتيم : آيا تو ربيعه هستى گفت : آرى . گفتيم : همان ربيعه كه مالك بن انس از او حديث مىگويد ؟ گفت :
آرى . گفتيم : پس چه شده كه مالك به واسطهء علم تو بهره مند و از دنيا برخوردار است و تو خود بىبهره و بىنصيب ؟ گفت : آيا نمىدانيد كه يك مثقال از بخت و اقبال بهتر و سودمندتر است از يك بار علم و كمال ؟ !
ادوار فقه ( فارسي ) — صفحة 729
مساهمون: محمود الشهابي الخراساني
ص٧٢٩