استماع نموده و خود گفته است : « پانصد تن از صحابه را ادراك كردهام » مكحول در باره اش گفته است : « من از شعبى ، كسى را فقيه تر نديدم » و ديگرى در حق او گفته است : « شعبى در زمان خود مانند ابن عباس است در زمان خويش » از ابن ابى ليلى نقل شده كه « كان الشّعبى صاحب آثار و كان ابراهيم صاحب قياس » شعبى علاوه بر اين كه به قياس توجّه نداشته و حديث را مورد استناد قرار مىداده در استناد بحديث نيز بهر حديثى معتقد نبوده و عمل نمىكرده بلكه تحقيق و تصحيح مىكرده و ناظر به همين جهت گفته است :
« كره الصّالحون الاوّلون ، الإكثار من الحديث . و لو استقبلت من امرى ما استدبرت ما حدّثت الَّا بما اجمع عليه اهل الحديث » شعبى مردى نحيف و لاغر بوده و چون از او سبب ضعف و لاغرى وى پرسيده شده چنين گفته است : « من در رحم مادر مزاحمت شدهام » از ابن قتيبه ( از كتاب « المعارف » وى ) و از برخى ديگر نقل شده كه در توجيه اين كلام شعبى گفتهاند : شعبى و برادرش دو سال در رحم مادر بوده ! و توأم به دنيا آمدهاند .
از سخنان منسوب به شعبى است :
« انّا لسنا بالفقهاء ، و لكنّا سمعنا الحديث فرويناه . و الفقيه من اذا علم عمل » ابو نعيم او را بعنوان :
« و منهم الفقيه القوىّ سالك السّمت المرضىّ ، بالعلم الواضح المرضىّ و الحال الزّاكى الوضىّ ابو عمرو ، عامر بن شراحيل الشعبى » آورده و پس از آن از حالات و كلمات و آثار و روايات او شمّهاى ياد كرده كه نمونهء برخى از آنها آورده مىشود :
ابن سيرين گفته است : به كوفه درآمدم شعبى را ديدم كه مجلس بزرگ براى تدريس مىداشته در حالى كه آن زمان بسيارى از اصحاب پيغمبر هنوز زنده بودند . ليث
ادوار فقه ( فارسي ) — صفحة 550
مساهمون: محمود الشهابي الخراساني
ص٥٥٠