1 - حديث ثقلين
اين حديث كه در غدير خم ( يا در عرفه - يا هنگام بازگشت پيغمبر ( ص ) از طائف و قيام براى القاء خطبه يا در مدينه يا هنگامى كه در بستر مرض خوابيده و اصحاب در بالينش فراهم بوده - يا مكرّر و در همهء اين موارد - ) صدور يافته و اگر چه ، بحسب طرق نقل و أسناد ، در برخى از كلمات و حتّى در برخى از جملات آن اندك اختلافى به همرسيده ليكن در همهء اينها كلمهء « اهل بيت » و « عترت » آمده و با « ثقل اكبر » قرين و بحفظ و مراعات و متابعت از آن دو ، توصيه و تأكيد شده است و در اين مفاد كه « من در ميان شما دو چيز نفيس به جا مىگذارم : يكى قرآن و آن ديگر « عترت » و « اهل بيت » كه اگر بدانها تمسّك بجوييد هر گز گمراه نمىگرديد » ميان همهء آنها اتفاق است .
ابن عبد ربّه فقيه مالكى اندلسى ( احمد بن محمد بن عبد ربّه - متوفى به سال 328 ه . ق ) در جزء چهارم از جلد دوم از كتاب « العقد الفريد » ، در طى خطبهء پيغمبر اكرم ( ص ) در حجّة الوداع اين جمله را آورده است :
« . . فلا ترجعوا بعدى كفّارا يضرب بعضكم اعناق بعض فإنّي قد تركت فيكم ما ان اخذتم به لن تضلَّوا بعده : كتاب الله و اهل بيتى . الَّا هل بلَّغت ؟ اللَّهمّ فاشهد . . » شيخ سليمان بلخى حنفى ، در كتاب « ينابيع المودّة » ( كه به سال 1291 هجرى قمرى آن را به نام سلطان عبد العزيز خليفهء عثمانى نوشته و در قسطنطنيّه چاپ شده ) اين حديث را از كتب معتبره و « صحاح » و « مسانيد » مشهورهء اهل سنّت ، به طرقى متعدّد
ادوار فقه ( فارسي ) — صفحة 72
مساهمون: محمود الشهابي الخراساني
ص٧٢