مىكنم ، و خود را از لعنت الهى خلاص مىكنم .
اگر عمل كنى شايد خدا به فضل خود مرا نيز ثوابى كرامت فرمايد كه باعث اين خير شدهام ، و اگر عمل نكنى گناه تو را بر من نخواهند نوشت ، چنانچه حقتعالى مىفرمايد :
قُلْ يا أَيُّهَا النَّاسُ قَدْ جاءَكُمُ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكُمْ فَمَنِ اهْتَدى فَإِنَّما يَهْتَدِي لِنَفْسِهِ وَ مَنْ ضَلَّ فَإِنَّما يَضِلُّ عَلَيْها وَ ما أَنَا عَلَيْكُمْ بِوَكِيلٍ
« 1 » بگو اى محمّد اى گروه مردم به درستى كه حق از جانب خدا به سوى شما آمد ، و بر شما ظاهر شد ، پس هركه هدايت يابد و راه حق را بشناسد و متابعت آن نمايد ، پس مسلما هدايت براى خود يافته است ، و نفعش به او عايد مىگردد ، و هركه گمراه شود و متابعت حق نكند گمراه شده است بر نفس خود ، و ضرر آن به خودش مىرسد ، و من وكيل شما نيستم كه اعمال شما را از من سؤال نمايند ، يا شما را به جبر به راه حق بدارم .
لمعهء سوّم در بيان آنكه رهبانيّت در اين امّت نمىباشد و رهبانيّت بدعت است
بدان كه رهبانيّت امرى است مركّب از ترك زنان ، و عزلت اختيار نمودن از مردمان ، و ترك مطعومات و مشروبات لذيذه و ملبوسات فاخره ، و در امّت حضرت عيسى اكثر اينها ممدوح بوده است ، و خود را خصى مىكردهاند ، و در غارها و كوهها جا مىگرفتهاند ، و لباسهاى خشن و كنده مىپوشيدند ، و سنّت پيغمبر ما بر خلاف اينها جارى گرديده ، و رهبانيّت مذموم است ، و نكاح كردن و زنان داشتن سنّت مؤكّد است .
هامش
( 1 ) سورهء نمل : 92 .