و در صحيح مسلم در جزو چهارم در باب فضايل امير المؤمنين عليه السّلام از سعد وقّاص چنين روايت كرده كه : چون آيهء مباهله نازل شد خواند رسول خدا على و فاطمه و حسن و حسين را ، و گفت : خداوندا اينها اهل بيت منند ، و در محلّ ديگر نيز همين مضمون را روايت كرده .
و ابو داود در صحيح خود از امّ سلمه روايت كرده است كه گفت : آيهء تطهير در خانهء من نازل شد ، و در آن خانه حضرت رسول بود و على بن ابى طالب و فاطمه و حسن و حسين ، و من بر در خانه نشسته بودم ، پس حضرت رسول صلّى اللّه عليه و آله بر ايشان گليمى پوشانيد ، و گفت : خداوندا اينها اهل بيت منند ، از ايشان دور گردان و بر طرف كن رجس و گناه را ، و پاكيزه گردان ايشان را از بديها پاكيزه كردنى ، من گفتم :
يا رسول اللّه من از اهل بيت نيستم ؟ فرمود كه : نه تو از زنان منى ، و عاقبت تو به خير است . و اين مضمون و قريب به اين مضمون در اكثر كتب ايشان مروى است به طرق متعدّده ، و تعداد آنها مورث تطويل است « 1 » .
و دلالت اين آيه بر عصمت ايشان بسى ظاهر است ، چه عامّهء محقّقين مفسّرين رجس را در اين آيه به گناه تفسير كردهاند ، و تطهير ظاهر است كه مراد از آن پاك گردانيدن از بديها و عيبها و قبايح است ، و از سياق آيه و احاديث مذكوره ظاهر است كه مراد جميع بديهاست ، و ارادهاى كه در آيه وارد شده ارادهء حتمى مىبايد باشد ؛ زيرا كه ارادهء تكليفى به ايشان اختصاصى ندارد ، و ارادهء حتمى الهى تخلّف نمىكند ، پس عصمت ايشان ثابت است ، و هرگاه عصمت ثابت شد دروغ بر ايشان روا نيست ، و اين ثابت شده است كه ايشان دعوى امامت كردند ، پس دعواى ايشان بر حق باشد ، و تفصيل اين سخنان را اين مقام گنجايش ندارد .
هامش
( 1 ) براى اطلاع بر مصادر اين احاديث از كتب اهل سنّت مراجعه شود به كتاب احقاق الحق 2 / 501 - 562 ، و 3 / 46 - 62 و 513 - 531 ، و 9 / 1 - 91 و 14 / 131 - 148 و 40 - 105 .