سر در پيش افكن و خاموش باش ، و ملازم خانهء خود باش ، و متعرّض كسى مشو تا مرگ تو را دررسد ، آن حضرت چنين كرد ، و نامه را به امام محمّد باقر عليه السّلام سپرد ، چون مهر را برداشت نوشته بود كه مردم را حديث بگو ، و فتوا بده ، و از غير خدا انديشه مكن كه هيچكس به تو ضررى نمىتواند رسانيد .
پس آن نامه را به حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام داد ، آن حضرت در زير مهر خود يافت كه مردم را حديث كن ، و فتوا بيان فرما ، و علوم اهل بيت خود را پهن كن ، و تصديق پدران شايستهء خود را به مردم برسان ، و از غير خدا مترس كه تو در حرز و امان خدائى ، و همچنين هريك به ديگرى تسليم مىنمايند ، و به مقتضاى آن عمل مىكنند ، تا قيام مهدى آل محمّد صلوات اللّه عليهم اجمعين « 1 » .
تنوير دوم در بيان عصمت امام است
بدان كه فرقهء ناجيهء اماميّه را اعتقاد آن است كه امام مىبايد از اوّل تا آخر عمر از جميع گناهان صغيره و كبيره معصوم باشد ، و اهل سنّت چون مىدانند كه هرگاه عصمت شرط امامت باشد ، حقيّت امامت خلفاى ايشان برهم مىخورد ، مىگويند : عصمت در امامت شرط نيست ، و بر بطلان اين قول دلايل عقلى و سمعى بسيار است .
و بر صاحب عقل مستقيم پوشيده نيست كه اينچنين شخصى واجب الاطاعهاى كه جميع امور دين و دنياى امّت به او وابسته است بايد معصوم
هامش
( 1 ) اصول كافى 1 / 280 - 281 ح 2 .