دوم مَعبر تفكر « 1 » بود وفكر ، سير معنوي را دانند در طلب تحقيق حقايق ومشاهدهء طرايق « 2 » كه بِدان قطع منازل اعتبارية وكثرات امكانية وكشف حجب ظلمانية ونورانية واقع شود ، تا آنگاه كه پروانهء وجود ، بر « 3 » پرتو أنوار سبحات جمال حضرت ذات ، سوخته گردد وجميع اشيا را در وحدت حقيقية « 4 » فانى يابد ؛ چنانچه در بعضي أحاديث بدين حال اشارتى شده واين رتبه ، خواص را دست دهد و « 5 » اين است كه گفتهاند :
نظم
آفرينش را همى پى كن به تيغ « لا إله » * تا جهان صافي شود سلطان « إلّا اللَّه » را
سيوم « 6 » تصديق يقيني بود كه در حالت بقاء بعد الفناء حاصل آيد ؛ چنانچه هرچه بيند ، همه « 7 » حق بيند وهرچه داند ، همه « 8 » حق داند وغيريّت وكثرت وتفرقه واثنينيّت جمله را مرتفع يابد واين « 9 » رتبه ، اخصّ الخواصّ را دست دهد .
نظم
منتهاى سير سالك شد فنا * نيستى از خود بود عين بقا
در حقيقت آن « 10 » زمان عارف شوى * كز « 11 » خودىّ خود به كلّ بيرون روى « 12 »
چون نماند نيستى « 13 » هستى نما * هست مطلق را ببينى در بقا
وبه جملهء اين أحوال كه نهايت « 14 » كمال أهل حال وموحّدان ذات حضرت ذىالجلال « 15 » است ، مالك الملك متعال - تقدَّس عن الأشباه والأمثال - بر سبيل
هامش
( 1 ) . ف : به فكر .
( 2 ) . ف : طريق .
( 3 ) . ف : - بر .
( 4 ) . ف : حقيقة .
( 5 ) . ف : - و .
( 6 ) . ف : سيم .
( 7 ) . ف : - همه .
( 8 ) . ف : - همه .
( 9 ) . ف : + / جمله .
( 10 ) . م : اين .
( 11 ) . م : گر .
( 12 ) . ف : شوى .
( 13 ) . ف : اين نيستت ( نيستى ) .
( 14 ) . م : + / أهل .
( 15 ) . ف : ذو الجلال .