آن كسى را بُود درازى غم * كش ز چيزى اميد شد كوته
[ 164 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : طَاعَةُ العَدُوِّ الْهَلَاكُ
. واز كلام اوست : طاعت دشمنى هلاك است .
نفس تو دشمن است وبر همه كس * هست چون روزْ اين سخن روشن
نكنى هيچ وقت طاعت نفس * كه هلاك است طاعت دشمن
[ 165 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : طَاعَةُ اللَّهِ غَنِيْمَةٌ
. واز كلام اوست : طاعت خداى ، غنيمت است .
ساعتي گفتهاند دنيا را * پند بشنو ببر ز جمله سَبَق
ساعتي كز اجل أمان داراى * رو غنيمت شمارْ طاعت حق
[ 166 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : طُوبى لِمَنْ لا أهْلَ لَهُ
. واز كلام اوست : خوشا آن كس كه نيست أو را أهل .
مرد بهر عيال ، سختىها * كشد اندر جهان وگيرد سهل
ناخوشىها چو بهر أهل كشند * اى خوش آنكس كه نيست أو را أهل « 1 »
[ 167 ]
وَمِنْ كَلامِهِ : ظُلْمُ الْمَرْءِ يُصْرِعُهُ
. واز كلام اوست : ظلم مرد ، سر مىبرد أو را .
هر كه خون كسان به ظلم خورَد * نخورَد از حيات ، هرگز بر
تو چه حاجت كه خون أو ريزى * مرد را ظلم أو ببُرّد سر
هامش
( 1 ) . در نسخهء « ح » اى خوش آن كس كه أو ندارد أهل .