است . در آن آمده كه از جملهء اقدامات اين انجمن تشكيل مدارس تعليم دينيات در همه دهات كشمير و افتتاح مدرسهء باب العلم در 17 ربيع الاول 1370 ق بوده و در ذيقعده 1370 ق مشغول بناى عمارت مدرسهء در بدگام هستند . بعد از آن از كسانى كه به بنا و تعمير دو مدرسهء ياد شده كمك نموده اند ياد شده و در اثناى رسالهء وقفنامهء مدرسهء باب العلم را كه آقا سيد يوسف وقف نموده و توليت آن را با خودش قرار داده و و بعد از خودش به برادر زاده اش سيد مصطفى قرار داده است . او در آغاز اين وقف نامه شجرهء سيادت خود را ذكر مىكند ، كه چنين است :
« يوسف الموسوى الصفوى النجفى بن العالم العامل حجت الاسلام الحاج آقا السيد محمد بن العالم النحرير آيت الله الحاج آقا السيد مهدى الموسوى النجفى ( متوفاى روز سه شنبه 21 رمضان 1309 ق ) هر دو مدفون در بدگام بن السيد حيدر الحكيم مدفون در بدگام بن سيد رضا مدفون در قرية اتهوره بن السيد صالح بن السيد فخر الدين بن السيد عسكرى المرفوع بن السيد احمد بن السيد حيدر بن السيد على بن السيد محمد كه همه در قريهء مير گند مدفون هستند بن السيد على ملقب به مير شمس الدين الثانى المقتول ظلماً مدفون در قريهء تلز بن السيد دانيال معروف به شهيد كه قبرش در قريهء دب شادى پوره مزار شيعيان است بن سيد شمس الدين عراقى مكسر الاصنام هو الذى اتى بالكشمير و كسّر الاصنام و دعا اهله الى الاسلام و الايمان و اسس اساس الملة الحقة و اقام مذهب الشيعة الاثنا عشرية و اشاع التشيع هنا كما هو المشهور و محل سكناه معروف بخانقاه مير شمس الدين العراقى و دفن هناك ثم نثقل جسده الى قرية چادوره و هناك قبره مزار المومنين و ابوه سلطان ابراهيم بن خواجه سلطان على بن شيخ صدر الدين موسى ابن شيخ سلطان صفى الدين اردبيلى ابن امير الدين جبرئيل بن سيد صالح بن قطب الدين بن صلاح الدين رشيد بن محمد حافظ بن عوض خواص بن فيروز شاه بن محمد مهدى بن شرفشاه بن سيد محمد بن حسن بن ابراهيم بن جعفر بن محمد بن اسماعيل بن محمد بن احمد اعرابى بن قاسم بن حمزه بن امام همام موسى الكاظم عليه اسلام » .
مؤلف بعد از آن گويد كه جدّ من ( آقا سيد مهدى نجفى ) سه پسر داشت كه پسر بزرگش پدر من ( سيد محمد ) بود كه قائم مقام وى بود و در شهر بدگام حسينيهء بزرگى ساخته است و در روز دو شنبه 28 شوال 1350 دارفانى را وداع گفته است . دومى آقا سيد على نجفى كه در
ميراث مشترك ايران و هند ( فارسى ) — صفحة 202
مساهمون: على صدرائى خوئى
ص٢٠٢