توحيد
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ . . .
بنام خداى بخشنده مهربان * بگو اى محمد صلعم خدا يگانه است * پناه نيازمندان است * نزاده و نزاده شده و نبود او را مانند هيچ كس . . . . 216
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ . . .
بنام خداى بخشايندهء مهربان * بگو اوست خداى يكتا * خداست بزرگى كه قصد كرده بسوى او حاجتها * نه زاد فرزند و نه زاينده شد * و نبود مر او را همتا احدى . . . . 580
فلق
آيهء آخر :
وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ
چون ظاهر حسد خود را و به مقتضاى آن حمل نمايند چه اگر بپوشد ضرر آن بوى عايد نيست مراد ببود كه بر حضرت سيد انام صلى اللَّه عليه و سلم حسد داشتند و ختم كرد شرورين سوره بحسد كه بدترين صنفى است . ابن عباس رضى اللَّه عنه فرموده كه اگر در عالم از سر حسد را بدتر بودى ختم اين سوره بر آن كردى و اول خطبه كه در آسمان واقع شد حسد ابليس بود بر آدم عليه السلام و نخست گناهى كه بر زمين صدور گشت حسد قابيل بود بر هابيل . . . . 296
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ * مِنْ شَرِّ . . .
بنام خداى بزرك بخشايش هر بخشاينده * بگوى پناه مىگيرم پروردگار سپيده دم * از بدى آنج آفريد خداى * و از بدىهاء شب تاريك چون درآيد * و از بدىدمان دردمندهء در كرهها * و از بدى بدخواه چون بد خواهد . . . . 160
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ
الْفَلَقِ . . .
بنام خداى بخشنده مهربان * بگو اى محمد صلعم پناه ميگيرم به پروردكار سپيده دم * از بد آنچه آفريد * از بد هر تاريكى چون درآيد * و از بد زنان دمندكان در كرهها * و از بد هر حسودى چون حسد برد . . . . 216
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ . . .
بنام خداى بخشاينده مهربان * بگو پناه مىبرم بپروردگار صبح * از آسيب آنچه آفريد * و از آسيب شب تار چون درآيد * و از آسيب دمندگان در گرهها * و از آسيب حسود چون حسد برد . . . . 308
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ . . .
بنام خداى بخشايندهء مهربان * بگو پناه ميگيرم بپروردكار سپيده دم * از بد آنچه آفريده * و از بد هر تاريكى چون در آيد * و از بد زنان دمندكان در كرهها * و از بد هر حسودى چون حسد برده . . . . 327
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ . . .
بنام خداى بخشاينده مهربان * بگو پناه ميبرم بپروردگار سفيده صبح * از بدى آنكه آفريد * و از بدى شب تاريك چون درآيد * و از بدى زنان دمنده در گرهها * و از بدى حسد برنده چون حسد برد . . . . 344
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
*
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ . . .
بنام خداى بخشنده مهربان * بگو پناه مىبرم به پروردگار صبح * از آسيب آنچه آفريد * و از آسيب شب چون درآيد * و از آسيب دمندگان در كرهها * و از آسيب حسود چون حسد برد . . . . 579