بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَ اللَّهُ يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ . . .
« 1 »
پس از نزول اين آيه ، رسول خدا ( ص ) به كاروانها دستور توقف داد و مقرّر فرمود تا همان جا فرود آمده ، پيش رفتگان را فراخوانند تا واپس ماندگان نيز از راه برسند و به ايشان بپيوندند . « 2 »
آنگاه اصحابش را از سايه گرفتن در پناه درختهاى خار ، كه در گوشه و كنار آن بيابان روييده بود ، نهى فرمود تا متفرق نشوند و مقرّر داشت تا پاى درختان را از خس و خاشاك پاك گردانند . « 3 » و سپس مردم را براى اداى نماز جماعت فرا خوانند . « 4 »
اصحاب آن حضرت با انداختن پارچههايى بر سر شاخ و برگ درخت خار ، سايبانى براى آن حضرت فراهم كردند « 5 » و آن حضرت نماز ظهر را در آن گرماى طاقت فرسا « 6 » با آن جمعيت بجاى آورد . سپس به خطبه برخاست و خداى را حمد و سپاس گفت و مردم را پند و موعظت بسيار كرد و آنگاه فرمود :
هامش
( 1 ) . سور مائده ، آى 67
( 2 ) . تاريخ ابن كثير ، ج 5 / 213
( 3 ) . مجمع الزوائد ، ج 9 / 105 و نزديك بهآن سخن ابن كثير در ، ج 5 / 209
( 4 ) . مسند احمد بن حنبل ، ج 6 / 281 ، سنن ابن ماجه باب فضل على * ، تاريخ ابن كثير ، ج 5 / 209 - 210 .
( 5 ) . مسند احمد ، ج 4 / 372 ، تاريخ ابن كثير ، ج 5 / 212
( 6 ) . مسند احمد ، ج 4 / 281 ، سنن ابن ماجه ، باب فضل على * و تاريخ ابن كثير ، ج 4 / 212 .