فاضل لنكرانى ، محمد ، سيرى كامل در اصول فقه ، ج 2 ، ص ( 575 - 574 ) .
اشاره نص
ر . ك : دلالت اشاره
اشتباه حجت به لا حجت
ر . ك : معارضه حجت و لا حجت
اشتراك
ر . ك : اشتراك لفظى ، اشتراك معنوى .
اشتراك لفظى
ويژگى ناشى از وضع لفظ براى معانى متعدّد به صورت مستقل اشتراك لفظى از اقسام احوال لفظ بوده و عبارت است از حالتى كه بر يك لفظ به سبب وضع آن براى چند معنا بهطور جداگانه ، عارض مىگردد ، مانند : لفظ « عين » كه براى هريك از معانى چشم ، چشمه ، طلا و . . . بهطور جداگانه وضع شده است .
مظفر ، محمد رضا ، المنطق ، ص 39 .
مختارى مازندرانى ، محمد حسين ، فرهنگ اصطلاحات اصولى ، ص 46 .
مجاهد ، محمد بن على ، مفاتيح الاصول ، ص 23 .
آخوند خراسانى ، محمد كاظم بن حسين ، كفاية الاصول ، ص 35 و 51 .
نائينى ، محمد حسين ، اجود التقريرات ، ج 1 ، ص 51 .
مظفر ، محمد رضا ، اصول الفقه ، ج 1 ، ص 38 .
مشكينى ، على ، اصطلاحات الاصول ، ص 26 .
اشتراك معنوى
تعدّد مصاديق معناى واحد لفظ اشتراك معنوى ، مقابل اشتراك لفظى و به معناى تعدد مصاديق و افراد مختلف معناى واحدى است كه از يك لفظ فهميده مىشود و آن لفظ بر همه آنها صادق است ، مانند : اشتراك مصاديق مختلف انسان در معناى « حيوان ناطق » كه بر همه آنها صدق مىكند .
حيدرى ، على نقى ، اصول الاستنباط ، ص 67 .
ميرزاى قمى ، ابو القاسم بن محمد حسن ، قوانين الاصول ، ج 1 ، ص 83 .
مجاهد ، محمد بن على ، مفاتيح الاصول ، ص 26 .
فاضل لنكرانى ، محمد ، كفاية الاصول ، ج 1 ، ص 218 .
اشتغال
ر . ك : اصل احتياط
اشتغال شرعى
ر . ك : اصل احتياط شرعى
اشتغال عقلى
ر . ك : اصل احتياط عقلى
اشتقاق
لفظى را از لفظ ديگر گرفتن با اشتراك در حروف اصلى اشتقاق ، به معناى گرفتن لفظى از لفظ ديگر است ، در صورتى كه از نظر معنا و تركيب مناسبت داشته و در صيغه مغاير باشند .
اشتقاق را بر سه قسم دانستهاند :
1 . اشتقاق صغير ، و آن در جايى است كه بين دو لفظ در حروف و ترتيب تناسب باشد ، مانند : اشتقاق « ضرب » از « ضرب » ؛
2 . اشتقاق كبير ، و آن در جايى است كه بين دو لفظ در حروف و معنا تناسب باشد ، نه در ترتيب ، مثل : اشتقاق « جبذ » از « جذب » ؛
3 . اشتقاق اكبر ، و آن در جايى است كه بين دو لفظ در مخارج حروف تناسب باشد ، مثل : اشتقاق « نعق » از « نهق » .
جرجانى ، محمد بن على ، كتاب التعريفات ، ص 12 .
تهانوى ، محمد اعلى بن على ، كشاف اصطلاحات الفنون و العلوم ، ج 1 ، ص 766 .
اشتهار
ر . ك : شهرت
اشتهار در روايت
ر . ك : شهرت روايى
اشتهار در عمل
ر . ك : شهرت عملى
اشتهار در فتوا
ر . ك : شهرت فتوايى
[ اصالت ]
اصالت ( عدم الدليل دليل العدم )
ر . ك : قاعده « عدم الدليل دليل العدم »
اصالت اباحه
ر . ك : اصل اباحه
اصالت احتياط
ر . ك : اصل احتياط
اصالت اشتغال
ر . ك : اصل احتياط
اصالت اشتغال شرعى
ر . ك : اصل احتياط شرعى
اصالت اشتغال عقلى
ر . ك : اصل احتياط عقلى
اصالت اطلاق
تمسّك به اطلاق كلام در نفى قيد محتمل اصالت اطلاق ، از اصول لفظى است . درباره كاربرد و مجراى