پس أعيانى كه به ذمه تعلق نمىگيرد مشمول إبراء نيستند ، إبراء در نزد فقهاى حنفيه دو قسم است : 1 - ابراء اسقاط 2 - إبراء إستيفاء .
إبراد :
تأخير انداختن ، كه درباره نماز ظهر و كندن پوست حيوان ذبيحه به كار مىرود .
أبعاض نماز :
عبارت از سنتهايى است كه ترك آن در نماز از روى سهو يا عمد مستلزم سجده سهو است مثل تشهد اول .
إبضاع :
دادن مال به ديگرى كه با آن تجارت كند و همهء سود از آن صاحب مال باشد و عامل ( كارگر ) وكيل شخص متبرع است . ولى إبضاع در لغت به معناى تزويج است ، أبضعت المرأة إبضاعا ، يعنى : أنكحتها . يوسف / 65
إبطال :
باطلكردن حكم تصرف در كارى بعد از آنكه انجام آن كار صحيح بود ، در ارتباط با واجبات ، مستحبات و عقود به كار مىرود .
فقيهان آن را به معناى فسخ ، إفساد ، إزاله ، نقض و اسقاط به كار مىبرند . إبطال با بطلان متفاوت است ، در إبطال اراده بيرون از عمل مطرح است اما بطلان به خود عقد برمىگردد . بقره / 264 و 188
إبن السبيل :
درمانده ، مسافرى است كه پولش تمام شده و هزينه برگشت به وطن را ندارد . توبه / 60 بقره / 177 و 215
إبن لبون :
شتر نر دوساله كه پا در سال سوم گذاشته باشد . يعنى وقت آن رسيده كه مادرش دوباره بزايد و صاحب شير شود .
إبن مخاض :
شتر نر يكساله كه پا در سال دوم گذاشته باشد ، يعنى وقت آن فرارسيده كه مادرش حامله شود .
إناوه :
مالياتى كه از صاحب ملك گرفته مىشود ، فقها واژههاى ، الكلف السلطانية ، نوائب ، مكوس ، مغارم ، و ضرائب را به جاى آن به كار مىبرند .
إتبّاع :
عمل به سخنى كه حجت است كه شامل سخن پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم ،