بعضى را شكوفه سپيد بود چون شير . . .
و فطراساليون آن را گويند كه در زمين صخره بود . . . ابو معاذ گويد به رومى شليتا [ در متن عربى الصيدنه سيلنا با سين ] گويند و كوهى را كرفساطورا گويند و به پارسى كرفس جويى را گويند . . . مسيح گويد كرفس رومى را مقدونيس گويند . . . و كرفس دشتى بر انواع است . . . كرفس رومى او را مقدونيس گويند . . . و كوهى را كرفس برى گويند . . . و اهل ترمد و ختلان و . . .
بدخشان كرفس را سنبل گويند ( ترجمهء صيدنه ب 106 ) . انواع است دشتى و بوستانى و كوهى و رومى . كوهى بر سنگ رويد آن را فطراساليون گويند خاصه و آنچه بر سنگ نرويد اگرچه كوهى بود فطراساليون نگويند ( اغراض ، 594 ) .
اقسام مىباشد قسم جبلى صخرى و فطر - اساليون است و مذكور شد و جبلى غير صخرى را تخمش شبيه به زيره است و بيخش باريكتر از بستانى است و قسم نبطى را كرفس شتوى و مشرقى و كرفس عظيم نامند ساقش مجوف و دراز و نرم و مايل بسرخى و برگش عريض . . . و كرفس برى را برگ عريضتر مىباشد . . .
و خوشبو و مايل به زردى و ساقش با صلابت و تخمش مستدير . . . و كرفس اجامى و كرفس مائى و نهرى در ميان آب و كنار او مىرويد و در قوت ضعيفتر از ساير اقسام است ( تحفه ، 217 ) .
انواعه سته من جملتها المقدونس و هو الذى يقال له الكرفس السرخسى و هو الكرفس الرومى و قيل انه البطرسالينون ( شرح اسماء ، م 196 ) . كرفس را در عبرى كرپس بر وزن هركس گويند و آن اسم جنس تيرهء چتريان است به همين نام .
كرفس به لاتينى
Apium graveoleus
و به فرانسه
Ache , Celeri
كرفس رومى يا سرخسى يا مقدونى به لاتينى
Carum petroselinum
و به فرانسه
Persil
لفظ مقدونيس مأخوذ از مقدونيه است كه منشأ اين گياه بوده است . كرفس جبلى به لاتينى
Peucedanum oreos - elinum
و به فرانسه
Ache de mon - tagne
كرفس برى به لاتينى
Smyrni - um perfoliatum
و به فرانسه
Mac - eron
كرفس الماء به لاتينى
Sium - latifolium
و به فرانسه
Ache aqu - atique
( مايرهوف ، م 196 ) .
دربارهء فطراساليون هروى ذيل همين ماده در باب فا چنين مىنويسد :
فطراساليون را ذكر اندر باب كاف كرده آيد ( بهم 247 ) . و مقصود از باب كاف همين ماده كرفس مورد بحث است پس لازم است كه علاوه بر اشاراتى كه پيش از اين به فطراساليون شد بازهم چند كلمه در اين باره نوشته شود . اين گياه در ترجمهء صيدنه چنين تعريف شده