ق
قاعدهء احترازى بودن قيود
به موجب اين قاعده هر قيدى كه در كلام متكلّم ذكر مىگردد مطابق ظهور عرفى و سياقى ، اصل اين است كه آن قيد مراد جدّى وى باشد . براى مثال اگر گفته شود : « فرد مستمند را اكرام كن » كلمهء « مستمند » قيد است و گوينده آن را در موضوع حكم اخذ نموده است ؛ لازمهء اين سخن آن است كه وجوب اكرام شامل فرد غير مستمند نمىشود ، البته اين بدان معنا نيست كه از جهتى ديگر قابل اكرام نباشد ، زيرا ممكن است به لحاظ علم و جز آن متعلّق حكم قرار گيرد .
قاعدهء تسامح در ادلّهء سنن
منظور از اين قاعده آن است كه هرگاه در موردى خبر ضعيف وجود داشته و موثوق الصّدور نباشد و از طرفى مشهور نيز بدان عمل نكردهاند تا ضعف سند بدينوسيله جبران شود ، در اين صورت مسلّما ادلّهء حجيت خبر واحد شامل اين نوع اخبار