به حدّ اجماع نرسيده باشد و نقطهء مقابل آن را « قول نادر » مىخوانند .
به اين ترتيب شهرت در اصطلاح به اقسام زير تقسيم مىشود :
1 - شهرت روايى
عبارت است از اينكه روايتى را عدهء زيادى از راويان نقل كرده باشند و همين كثرت ناقلين باعث اشتهار آن در ميان فقها گردد .
خواه فقها بدان عمل كرده و طبق آن فتوا داده باشند و يا اساسا به آن عمل نكرده باشند .
2 - شهرت فتوايى
عبارت است از اينكه اغلب فقها نسبت به مسألهاى بطور يكسان فتوا داده باشند منتها مستند فتوا مشخص نباشد . البته كثرت فتوادهندگان به اندازهاى نبوده كه به درجهء اجماع برسد ، بلكه در همان حدّ شهرت بحسب معمول باقى است .
3 - شهرت عملى
عبارت است از اينكه فقها در مقام فتوا بنحو شايع به حديثى استناد نمايند ، چه ناقلين آن حديث زياد باشند يا كم .
حجيت شهرت
شهرت روايى همانگونه كه در مبحث تعادل و تراجيح از سوى