مسأله 2292 - موقعى كه انسان حواله مىدهد بايد بدهكار باشد پس اگر بخواهد از كسى قرض كند ، تا وقتى از او قرض نكرده نمىتواند او را به كسى حواله دهد كه آنچه را بعداً قرض مىدهد از آن كس بگيرد .
مسأله 2293 - مال مورد حواله بايد براى حواله دهنده و طلبكار معيّن باشد ؛ يعنى مردّد نباشد ، پس اگر مثلًا ده من گندم و ده تومان پول به يك نفر بدهكار باشد و به او بگويد يكى از دو طلب خود را از فلانى بگير ، و آن را معيّن نكند ، حواله درست نيست .
مسأله 2294 - اگر بدهى واقعاً معيّن باشد ولى بدهكار و طلبكار در موقع حواله دادن ، مقدار آن يا جنس آن را ندانند حواله صحيح است مثلًا اگر طلب كسى را در دفتر نوشته باشد و پيش از ديدن دفتر حواله بدهد و بعد دفتر را ببيند و به طلبكار مقدار طلبش را بگويد ، حواله صحيح مىباشد .
مسأله 2295 - طلبكار مىتواند حواله را قبول نكند ، اگرچه كسى كه به او حواله شده فقير نباشد و در پرداختن حواله هم كوتاهى ننمايد .
مسأله 2296 - اگر سر كسى حواله بدهد كه بدهكار نيست ، چنانچه او حواله را قبول كند ، پيش از پرداختن حواله نمىتواند مقدار حواله را از حواله دهنده بگيرد ، و اگر طلبكار طلب خود را به مقدار كمترى صلح كند ، كسى كه حواله را قبول كرده ، همان مقدار را مىتواند از حواله دهنده مطالبه نمايد .
مسأله 2297 - بعد از آن كه حواله درست شد ، حواله دهنده ، و كسى كه به او حواله شده ، نمىتوانند حواله را بههم بزنند ، و هرگاه كسى كه به او حواله شده در موقع حواله فقير نباشد ؛ يعنى غير از چيزهايى كه در دين مستثنا است مالى داشته باشد كه بتواند حواله را بپردازد اگرچه بعداً فقير شود ، طلبكار هم نمىتواند حواله را بههم بزند ، و همچنين است اگر موقع حواله فقير باشد و طلبكار بداند فقير است ، ولى اگر نداند فقير است و بعد بفهمد ، اگرچه در آن وقت مالدار شده باشد ، طلبكار مىتواند حواله را
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 408
مساهمون: السيد الخميني
ص٤٠٨