احكام حواله دادن
مسأله 2289 - اگر انسان طلبكار خود را حواله بدهد كه طلب خود را از ديگرى بگيرد و طلبكار قبول نمايد ، بعد از آن كه حواله درست شد ، كسى كه به او حواله شده بدهكار مىشود ، و ديگر طلبكار نمىتواند طلبى را كه دارد از بدهكار اولى مطالبه نمايد .
مسأله 2290 - بدهكار و طلبكار و كسى كه سر او حواله شده ، بايد مكلف و عاقل باشند و كسى آنها را مجبور نكرده باشد ، و نيز بايد سفيه نباشند ؛ يعنى مال خود را در كارهاى بيهوده مصرف نكنند ، ولى اگر بعد از بالغ شدن سفيه شده باشند تا حاكم شرع آنان را از تصرف در اموالشان جلوگيرى نكرده معاملهء ايشان اشكال ندارد ، و نيز اگر حاكم شرع كسى را به واسطهء ورشكستگى از تصرف در اموالش جلوگيرى كرده باشد نمىشود او را حواله بدهند كه طلبش را از ديگرى بگيرد ، و خودش هم نمىتواند به كسى حواله بدهد ، ولى اگر سر كسى حواله بدهد كه به او بدهكار نيست اشكال ندارد .
مسأله 2291 - اگر سر كسى حواله بدهند كه بدهكار است احتياط واجب آن است كه قبول كند ولى حواله دادن سر كسى كه بدهكار نيست ، در صورتى صحيح است كه او قبول كند و نيز اگر انسان بخواهد به كسى كه جنسى بدهكار است ، جنس ديگر حواله دهد ، مثلًا به كسى كه جو بدهكار است گندم حواله دهد ، تا او قبول نكند حواله صحيح نيست .