مهم توجه خاص مبذول مىدارد ، و چند نامه به صاحب عبقات ، و سپس به فرزندش سيد ناصر حسين هندى مىنويسد . ميرزاى بزرگ ، در يك نامه ، كه به زبان عربى نوشته شده است ، از جمله ، چنين مرقوم مىدارد :
رأيت مطالب عالية ، تفوق روائح تحقيقها على الغالية .
عباراتها الوافية دليل الخبرة ، و اشاراته الشّافية محلّ العبرة ، و كيف لا ؟ و هى من عيون الافكار الصّافية مخرجة ، و من خلاصة الاخلاص منتجة . هكذا ، هكذا ، و الّا فلا ، لا . . . [ 1 ] - من در كتاب شما ، مطالبى عالى و ارجمند خواندم ، نسيم خوش تحقيقاتى كه شما براى پيدا كردن اين مطالب به كار بردهايد ، بر هر مشك پرورده و معجون دماغپرورى برترى دارد . عبارات رساى كتاب ، دليل پختگى نويسنده است ، و اشارات جهل زداى آن ، مايهء دقت و آموختن . و چگونه چنين نباشد ؟ در حالى كه كتاب از سرچشمههاى فكرى تابناك نشأت گرفته ، و به دست مجسمهء اخلاص و تقوى تأليف يافته است . آرى كتاب بايد از اين دست باشد ، و مؤلف از اين گونه . . . و اگر غير از اين باشد ، هرگز مباد ، و مباد .
در سخنان ميرزاى بزرگ تأمل كنيد ! كه چگونه به ابعاد گوناگون كار توجه مبذول مىدارد ، هم جوانب كار و پختگى و تحقيقات و تسلط علمى مؤلف را مىستايد ، و عبارات و چگونگى ادا و تعبير را ، و هم اخلاص كار را . و سپس آرزو مىكند كه اگر كارى جز اين باشد ، مباد . اگر كارى و تأليفى به نام دين ، از ارزشهاى فنى
هامش
[ 1 ] - « عبقات الانوار » « حديث ثقلين » ، ج 6 / 1236 .