از اين قرار است :
هر ساله در هند 65 هزار نوزاد دختر در منطقه مادوراى در تاميلنادو از جنوب هند كشته مىشود .
مردم آن جا اين كشتن را با خورانيدن سمى گرفته شده از درخت خرزهره بلافاصله پس از به دنيا آمدن انجام مىدهند ، و اين روش به جامعه كالار هندويى انحصار ندارد ، بلكه در ميان هندوان ديگر ساكن در ثيغارس ، مدارس ، و جاتس در راجيوتس ، وليگاكاتبى باتبدراس در گجرات نيز رايج است ، و از روشهاى جارى مسموم كردن كودكان يكى آن است كه مادر نوك پستان خود را به زهر آلوده مىسازد و بينى نوزاد را براى احساس نكردن بو مىبندد ، و در راجپوتس ، تلف كردن كودك به دست مادرش از اين راه صورت مىگيرد كه او را در پارچهاى ستبر محكم مىپيچد ، يا او را در / 362 رودخانه يا دريا غرق مىكند .
آسانترين راه براى كشتن نوزاد دختر آن است كه او را در زبالهدان مىاندازند يا در بيابان به حال خود مىگذارند .
دختر كشى در هند روشى است كه فقيران با پيروى از آن خود را از گرفتارى فراهم آوردن مهريه دختر خلاص مىكنند ، چه كمترين مهريهاى كه بايد براى به شوهر رفتن دخترى پرداخته شود پنجاه هزار روپيه يا معادل آن چهارصد و پانزده دولار است ، و اين علاوه بر جواهراتى است كه بايد دختر نو عروس همراه خود به خانه شوهر ببرد ، و در صورتى كه شوهر درس خوانده يا كارمند دستگاه دولتى باشد ، بر مقدار مهريهاى كه پدر بايد بپردازد افزوده مىشود .
در آن صورت كه هنديان فرزندان پسر را تحمل مىكنند ، دختران را براى خود همچون مسئوليتى در نظر مىگيرند ، و اين همه براى آن است كه فرزندان ذكور مهريه دريافت مىكنند ، و اين امر حتى در نزد درس خواندگان و پرورشيافتگان نيز مقبول به نظر مىرسد .
پدران ميان پسران و دختران خود در خوراك و پوشاك و توجه و تعليم تمايز قايلند ، و چنان است كه 84 % از پسران در مقابل 45 % از دختران روانه مدرسهها
تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 364
مساهمون: احمد آرام
ص٣٦٤