در آن صورت نياز انسان به نعرهها و بانگهاى گوشخراشى از بيم دادن شدت مىيابد ، تا قلب او از خواب بيدار شود ، و عقل از تسلط انبوه خرافات رهايى يابد .
با رسيدن وحى ، پيامبر بيم دهنده - صلّى اللَّه عليه و آله - به صورتى پيوسته روشنيهايى را در محيطى از تاريكى سخت ، و بانگهاى پرخروشى را در محيطى از خاموشى و جمود ، و آتشفشانهاى سوزندهاى را براى از بين بردن مقدّسات باطل و خرافات ميراثى از دوران جاهليت ، بر همگان آشكار مىساخت .
سوره تكوير يكى از بانگهاى آژيرى است ، و چون قلب بر آن گشوده باشد ، نزديك آن است كه از هول و هراس پاره پاره و پراكنده شود ، بدان سبب كه پنجره گستردهاى بر اضطراب حقيقت ، و طوفان تطورات در آن مىگشايد ، و همچون كليدى براى تطور و ابداع در قلب و عقل و رفتار عمل مىكند .
/ 345 آيات آغازين سوره از خورشيد در آن هنگام كه نور آن پيچيده مىشود ، سخن مىگويد . . . آرى ، خورشيدى كه محور منظومه ما است ، در روزى هولناك پيچيدگى پيدا مىكند . پس براى چه بايد به سكون كشنده اطمينان كنيم ، و ستارگان نيز بر زمين فرو مىريزند ، و شتران باردار بيكار به حال خود گذاشته مىشوند ، و بدين گونه آيات صاعقه مانند اين سوره صورتى هراس انگيز را از اين روز ترسيم مىكنند تا مگر قلبهاى ما بيدار شود و بپرسد كه : ما را با آن روز چه كار ؟ و جواب چنين برسد كه :
عَلِمَتْ نَفْسٌ ما أَحْضَرَتْ
- هر كس بداند كه چه كرده است » . بازگشتن به اعمال خودمان كه در برابر چشمانمان تجسم پيدا كرده است ، به حق عظيم است ، و از آن بر ما معلوم مىشود كه مسئوليت با همه سنگينى آن است كه تجسم پيدا كرده است ، و اين صورت به زودى ما را به ستارگانى كه باز ايستادهاند ، و ستارههاى ديگرى كه در مسير خود پيش مىروند ، و به شبى كه تاريك شده است ، و روزى كه روشنى را با خود آورده است ، متوجه و منتقل مىسازد . آيا اين آيات الاهى در جانهاى ما تأثير بيشتر ندارد ، كه ما را به حكمت پروردگار و قدرت او را رهبرى مىكند ؟ آرى ، دارد . قرآن قول رسول كريم است ، بدان سبب كه به شهادت عقل و ضمير تعبيرى از آن آيات است ؛ كتابى است كه از پروردگار كاينات سخن