امام و ولايت است كه در طول تاريخ شيعه محكمترين نظامات روحانى و رهبرى اسلام بوده است . . . « 1 » »
وى نسبت به دخالت سازمانهاى اوقاف و امنيت در امور حوزه علميه در دوران تبعيد امام ، به علماى و مراجع به جهت رفتار رژيم پهلوى تذكر ميدهند و مىفرمايند :
« . . . مداخلات غير مشروعه اوقاف در امور مذهبى و روحانيت ، دخالت سازمان امنيت در حوزه علميه قم كه يگانه پايگاه شيعه مىباشد ، حمله شبانه به مدرسه فيضيه . . .
و دستگيرى ساختن صدها نفر از آنها . . . همه امورى است كه به هيچوجه جاى خوشبينى به اوضاع را باقى نگذارده ، اگر علماى اعلام در مقام چارهچوبى نباشند در پيشگاه خداوند متعال و صاحب شريعت مطهر ، مسئول و در آينده نادم و پشيمان خواهند شد . . . براى حقير تحمل اين گونه حملات به ساحت مقدس دين و احكام قرآن بسيار ناگوار است . . . « 2 » » .
3 - در جريان تغيير تاريخ هجرى به تاريخ منحوس شاهنشانى ، ايشان سخت مخالفت مىكنند ، در آن دوران اختناق و تبعيد امام با
هامش
( 1 ) - همان ، ص 341 .
( 2 ) - مركز اسناد انقلاب اسلامى ، پيشين ، ص 349 .