روزى آقا از وقت مقرر مقدارى ديرتر تشريف آورده و براى گفتن درس حضور يافتند و فرمودند علت تأخير اين بود كه فرزندم در حوض خانه دچار خفگى شده بود و از دنيا رفت ، من گرفتار تجهيزات ، كفن و دفن او بودم « 1 » » .
آقاى كريمى جهرمى مىگويند ، اينجانب بعد از شنيدن اين داستان ، از آيت اللّه العظمى گلپايگانى قدّس سرّه راجع به اين فرزند پرسش كردم ، فرمودند آرى او كودكى بود در سنّ حدود شش سالگى و اسمش سيد محمد باقر بود .
آنچه كه در درباره تدريس ايشان آمده همه حاكى از آميختگى تدريس با اخلاق و عرفان است ، بدين معنا كه معظم له با ورود به مسجد و مجلس درس اولا نماز تحيّت مسجد را به جا مىآوردند و هيچ موقع از اين امر غافل نبوده حتى در سالهاى اخير كه دچار كسالت و بيمارى بودند باز هم نماز تحيّت مسجد را نشسته مىخواندند و هنگام شروع درس براى استادشان حاج شيخ عبد الكريم حائرى فاتحه قرائت مىكردند ، گاهى هم اگر اين مهم را فراموش مىكردند ، بيان مطالب كلاس را قطع نموده ، فاتحه را مىخواندند و دوباره شروع به ادامه درس مىكردند ، در آغاز تدريس خطبهاى مشتمل بر بسم اللّه ، حمد و ثناء خداوند و صلوات بر
هامش
( 1 ) - على كريمى جهرمى ، پيشين ، ص 60 .