وَ ما خَلَقْنَا السَّماواتِ وَ الْأَرْضَ
، نيافريديم آسمان و زمين را ،
وَ ما بَيْنَهُما
و آنچه ميان آنست ،
لاعِبِينَ ( 38 )
ببازىگرى
ما خَلَقْناهُما إِلَّا بِالْحَقِّ
نيافريديم آن را مگر بفرمان روان [ و پاداش سپردن را به كار گران ]
وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ لا يَعْلَمُونَ ( 39 )
لكن بيشتر ايشان نميدانند .
إِنَّ يَوْمَ الْفَصْلِ
روزگار بر گزاردن ،
مِيقاتُهُمْ أَجْمَعِينَ ( 40 )
هنگام نامزد كردهء ايشانست همگان .
يَوْمَ لا يُغْنِي مَوْلًى عَنْ مَوْلًى شَيْئاً
، آن روز كه هيچ خويش هيچ خويش را به كار نيايد ،
وَ لا هُمْ يُنْصَرُونَ ( 41 )
و نه ايشان را فرياد رسند .
إِلَّا مَنْ رَحِمَ اللَّهُ
، مگر كسى كه اللَّه برو ببخشايد ،
إِنَّهُ هُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ ( 42 )
كه اللَّه تواناى است دانا .
إِنَّ شَجَرَةَ الزَّقُّومِ ( 43 )
درخت زقوم ،
طَعامُ الْأَثِيمِ ( 44 )
خورش بدكاران است .
كَالْمُهْلِ
چون مس گداخته
يَغْلِي فِي الْبُطُونِ ( 45 )
ميجوشد در شكمها .
كَغَلْيِ الْحَمِيمِ ( 46 )
چون جوشيدن آب جوشان .
خُذُوهُ
[ زبانيه را گويند ] گيريد او را ،
فَاعْتِلُوهُ إِلى سَواءِ الْجَحِيمِ ( 47 )
كشيد او را تا ميان دوزخ .
ثُمَّ صُبُّوا فَوْقَ رَأْسِهِ
آن گه بر سر او ريزيد ،
مِنْ عَذابِ الْحَمِيمِ ( 48 )
آب گرم ، عذاب كردن را .
ذُقْ
[ گويند ] چش آتشم ،
إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْكَرِيمُ ( 49 )
تو آن عزيز و كريمى بار خدا و مهتر .
إِنَّ هذا ما كُنْتُمْ بِهِ تَمْتَرُونَ ( 50 )
آن آتش است كه در آن به گمان بوديد و پيكار كرديد .
إِنَّ الْمُتَّقِينَ فِي مَقامٍ أَمِينٍ ( 51 )
پرهيزكاران در جاى جاويدىاند .
فِي جَنَّاتٍ وَ عُيُونٍ
در بهشت و چشمههاى روان .