الجزء الثالث عشر
7 - النوبة الاولى
( 12 / 57 - 53 )
قوله تعالى : «
وَ ما أُبَرِّئُ نَفْسِي »
من خويشتن را بى گناه ندارم و ندانم ، «
إِنَّ النَّفْسَ لَأَمَّارَةٌ بِالسُّوءِ »
كه تن آدمى نهمار « 1 » بدفرمايست و بدآموز ، «
إِلَّا ما رَحِمَ رَبِّي »
مگر آنچ خداوند من ببخشايد و نگاه دارد ، «
إِنَّ رَبِّي غَفُورٌ رَحِيمٌ ( 53 ) »
خداوند من عيب پوشست و آمرزگار ، بخشاينده و مهربان .
«
وَ قالَ الْمَلِكُ »
ملك [ مصر ] گفت : «
ائْتُونِي بِهِ »
به من آريد او را ، «
أَسْتَخْلِصْهُ لِنَفْسِي »
تا او را خاصهء نفس خويش گيرم [ و هم نشين تن خويش ] ، «
فَلَمَّا كَلَّمَهُ »
چون سخن گفت او با وى ، «
قالَ إِنَّكَ الْيَوْمَ لَدَيْنا »
گفت تو امروز نزديك ما ، «
مَكِينٌ أَمِينٌ ( 54 ) »
پايگاه دارى استوارى و پسنديده
«
قالَ اجْعَلْنِي عَلى خَزائِنِ الْأَرْضِ »
يوسف گفت مرا بر خزانهاى اين زمين [ مصر و اين ولايت ] گمار ، «
إِنِّي حَفِيظٌ عَلِيمٌ ( 55 ) »
كه من آن را نگاه دارندهاى داناام .
«
وَ كَذلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الْأَرْضِ »
و هم چنان جاى ساختيم و پايگاه داديم يوسف را و توان در آن زمين ، «
يَتَبَوَّأُ مِنْها حَيْثُ يَشاءُ »
تا جاى مىگيرد هر جاى كه خواهد ، «
نُصِيبُ بِرَحْمَتِنا مَنْ نَشاءُ »
رسانيم بخشايش خويش به او كه خواهيم ، «
وَ لا نُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ( 56 ) »
و ما ضايع نكنيم مزد نيكوكاران
«
وَ لَأَجْرُ الْآخِرَةِ خَيْرٌ »
و براستى كه مزد آن جهان به است ، «
لِلَّذِينَ آمَنُوا »
ايشان را كه بگرويدند ، «
وَ كانُوا يَتَّقُونَ ( 57 ) »
و از بد بپرهيزيدند .
هامش
( 1 ) - نهمار : بزرگ و عظيم ، بىنهايت ، وافر ، عجيب و عجب ( برهان قاطع ) .