«
وَ إِنْ كانَ قَمِيصُهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ »
و اگر چنان است كه پيراهن يوسف از پس دريده است ، «
فَكَذَبَتْ وَ هُوَ مِنَ الصَّادِقِينَ »
( 27 ) او دروغ گفت و يوسف از راست گويان است .
«
فَلَمَّا رَأى قَمِيصَهُ قُدَّ مِنْ دُبُرٍ »
چون شوى پيراهن يوسف شكافته ديد از پس ، «
قالَ إِنَّهُ مِنْ كَيْدِكُنَّ »
گفت [ زن را ] كه اين از ساز بد شما است [ كه زنان ايد ] ، «
إِنَّ كَيْدَكُنَّ عَظِيمٌ »
( 28 ) به درستى كه كيد شما بزرگ است .
«
يُوسُفُ أَعْرِضْ عَنْ هذا »
اى يوسف از باز گفت اين كار روى گردان [ و كس را مگوى ] ، «
وَ اسْتَغْفِرِي لِذَنْبِكِ »
و اى زن گناه خويش را آمرزش خواه ، «
إِنَّكِ كُنْتِ مِنَ الْخاطِئِينَ »
( 29 ) كه گناه از تو بوده است و از بد كارانى
«
وَ قالَ نِسْوَةٌ فِي الْمَدِينَةِ »
زنان گفتند در شارستان مصر ، «
امْرَأَتُ - الْعَزِيزِ تُراوِدُ فَتاها عَنْ نَفْسِهِ »
زن عزيز تن غلام خود مىجويد خود را ، «
قَدْ شَغَفَها حُبًّا »
مهر غلام در دل آن زن پر شد و تا پوست دل رسيد ، «
إِنَّا لَنَراها فِي ضَلالٍ مُبِينٍ »
( 30 ) ما آن زن را در گم راهى آشكارا مىبينيم .
«
فَلَمَّا سَمِعَتْ بِمَكْرِهِنَّ »
آن گه كه زن عزيز مكر ايشان [ و بد گفت ايشان ] بشنيد ، «
أَرْسَلَتْ إِلَيْهِنَّ »
به ايشان [ جزاء مكر ] فرستاد ، «
وَ أَعْتَدَتْ لَهُنَّ مُتَّكَأً »
و ايشان را جاى به ناز نشستن ساخت ، «
وَ آتَتْ كُلَّ واحِدَةٍ مِنْهُنَّ سِكِّيناً »
و هر يكى را كاردى داد در دست ، «
وَ قالَتِ اخْرُجْ عَلَيْهِنَّ »
و يوسف را گفت به نمودن بيرون آى بر ايشان ، «
فَلَمَّا رَأَيْنَهُ »
چون بديدند او را ، «
أَكْبَرْنَهُ »
بزرگ آمد ايشان را جمال او « 1 » [ و شگفت آمد ايشان را آن ديدار او ] ، «
وَ قَطَّعْنَ أَيْدِيَهُنَّ »
و دستها بپيچيدند ، «
وَ قُلْنَ حاشَ لِلَّهِ »
و گفتند پرغست « 2 »
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : بزرگ آمد جمال او ايشان را
( 2 ) - پرگس و پرگست ، فارسى بمعنى معاذ اللَّه . رودكى گويد : « گر چه نامردمى است مهر و و فاش - نشنود هيچ از اين دلم پرگس » و كسايى گويد : « رودكى استاد شاعران جهان بود - صد يك از وى تويى كسايى پر گست » - نقل از كتاب لغت فرس تأليف ابو منصور على بن احمد اسدى طوسى ( چاپ و تصحيح مرحوم عباس اقبال آشتيانى ) .