بِرَبِّكُمْ
كه استوار گيريد و بگرويد ،
فَآمَنَّا
استوار گرفتيم و بگرويديم ،
رَبَّنا
خداوند ما ،
فَاغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا
پس بيامرز ما را گناهان ما ،
وَ كَفِّرْ عَنَّا سَيِّئاتِنا
و ناپيدا كن از ما بديهاى ما ،
وَ تَوَفَّنا مَعَ الْأَبْرارِ ( 193 )
و بميران ما را با نيكان ،
رَبَّنا
خداوند ما ،
وَ آتِنا ما وَعَدْتَنا
ما را ده آنچه ما را وعده دادهاى ،
عَلى رُسُلِكَ
بر زبانهاى فرستادگان خويش ،
وَ لا تُخْزِنا يَوْمَ الْقِيامَةِ
و ما را رسوا مكن روز رستاخيز ،
إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ ( 194 )
بدرستى كه تو وعدهء خويش بنگردانى ، و خلاف نكنى .
فَاسْتَجابَ لَهُمْ رَبُّهُمْ
پاسخ نيكو كرد خداى ايشان را ،
أَنِّي لا أُضِيعُ
كه من ضايع نگذارم ،
عَمَلَ عامِلٍ مِنْكُمْ
كردار هيچ كارگرى از شما ،
مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى
، از مردى يا از زنى ،
بَعْضُكُمْ مِنْ بَعْضٍ
همه از يكديگرايد ،
فَالَّذِينَ هاجَرُوا
ايشان كه هجرت كردند از خان و مان خود ببريدند ،
وَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ
و بيرون كردند ايشان را از سرايهاى ايشان ،
وَ أُوذُوا فِي سَبِيلِي
و رنجانيدند ايشان را در راه دين من ،
وَ قاتَلُوا وَ قُتِلُوا
و جنگ كردند تا ايشان را بكشتند ،
لَأُكَفِّرَنَّ عَنْهُمْ سَيِّئاتِهِمْ
تا پيدا كنم ازيشان بديهاى ايشان ،
وَ لَأُدْخِلَنَّهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ
و در آرم ايشان را در بهشتهايى كه ميرود زير درختان آن جويها ،
ثَواباً مِنْ عِنْدِ اللَّهِ
بپاداشى از نزديك خداى ،
وَ اللَّهُ عِنْدَهُ حُسْنُ الثَّوابِ ( 195 )
و خداى آنست كه بنزديك اوست نيكويى ثواب .
لا يَغُرَّنَّكَ
ترا مفرهيباد « 1 » ،
تَقَلُّبُ الَّذِينَ كَفَرُوا
گشتن و گرديدن ايشان كه كافر شدند ،
فِي الْبِلادِ ( 196 )
در شهرها ،
مَتاعٌ قَلِيلٌ
آن برخوردارى اندكست ،
ثُمَّ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ
پس بازگشتنگاه ايشان دوزخ است ،
وَ بِئْسَ الْمِهادُ ( 197 )
و بد آرامگاهها كه آنست .
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : مفريباد .