و بدانيد كه اللَّه با پرهيزگارانست بنگه داشت و نيكو داشت .
وَ أَنْفِقُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ
- و نفقه كنيد در سبيل خداى و مه آوردن دين حق
وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ
و دستهاى خود بنوميدى و بيم درويشى با تباهى ميوكنيد
وَ أَحْسِنُوا
و ظن به خداوند خويش نيكو داريد ، در كار روزى خويش و پاداش كردار خويش ،
إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ
كه اللَّه دوست دارد نيكو كاران را .
النوبة الثانية
- قوله تعالى :
وَ لا تَأْكُلُوا أَمْوالَكُمْ
الآية - . . . - اين آيت را دو معنى گفتهاند - يكى آنست كه مال يكديگر بباطل و ناشايست مخوريد ، چنانك دزدى و خيانت و غصب ، همچنانك جاى ديگر گفت -
وَ لا تَقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ
- تنهاى خود را مكشيد ، يعنى كه يكديگر را مكشيد ، و اين در لغت عرب روا و روانست . معنى ديگر آنست كه مال خود را بباطل و اسراف هزينه مكنيد ، چنانك زنا و قمار و انواع فسق .
وَ تُدْلُوا بِها
اى و لا تدلوا كقوله -
وَ لا تَلْبِسُوا الْحَقَّ بِالْباطِلِ وَ تَكْتُمُوا الْحَقَّ
- اى و لا تكتموا و - ادلاء - فرا نشيب گذاشتن بود در لغت عرب از دلو گرفتهاند - ادلى دلوه آن بود كه دلو فرو گذارد و - دلّى دلوه - آن بود كه بركشد . ميگويد - مال فرا دستهاى حاكمان مگذاريد برشوت ، تا ايشان را بعنايت فرا خود گردانيد ، و مال مردم بدان ببريد ، و بظلم بخوريد ، و خود دانيد كه آن شما را حلال و گشاده نيست . مفسران گفتند - اين در شأن كسى است كه مالى بر وى باشد ، و حقى دادنى ، وانگه انكار كند و جحود آرد ، و چون صاحب حق مطالبت وى كند ، با وى خصمى كند ، و به پيچد ، و در مجلس حاكم به گواهان دروغ حق وى ببرد . رب العالمين گفت اين خصومت مكنيد ، چون ميدانيد كه ظالم ايد ، و گواهى بدروغ ميدهيد .
قال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله و سلّم - « عدلت شهادة الزور بالاشراك باللّه » .
قال اللَّه تعالى -
« فَاجْتَنِبُوا الرِّجْسَ مِنَ الْأَوْثانِ وَ اجْتَنِبُوا قَوْلَ الزُّورِ »
، و فى معناه ما
روى ابو هريرة قال قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم - « انّما انا بشر و انتم تختصمون الى و لعلّ بعضكم ان يكون الحن بحجته من بعض فأقضى له على نحو ما اسمع منه ،