وَ لكِنَّ الْبِرَّ مَنْ آمَنَ بِاللَّهِ
- و لكن نيك مردى آن كس است كه بگرود بخداى
وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
و روز رستاخيز
وَ الْمَلائِكَةِ
و فريشتگان
وَ الْكِتابِ
و كتاب خداى
وَ النَّبِيِّينَ
و پيغامبران
وَ آتَى الْمالَ
و مال دهد
عَلى حُبِّهِ
بر دوستى او
ذَوِي الْقُرْبى
درويشان خويشاوندان را
وَ الْيَتامى
و نارسيدگان پدر مردگان را
وَ الْمَساكِينَ
و درويشان تنگ دستان را ،
وَ ابْنَ السَّبِيلِ
و راه گذريان « 1 » را
وَ السَّائِلِينَ
و خواهندگان را
وَ فِي الرِّقابِ
و در آزادى بردگان را ،
وَ أَقامَ الصَّلاةَ
و نماز بپاى دارد بهنگام
وَ آتَى الزَّكاةَ
و از مال خود زكات دهد ،
وَ الْمُوفُونَ بِعَهْدِهِمْ
و باز آمدگان به پيمان خويش با خداى و با خلق
إِذا عاهَدُوا
هر گه كه پيمان بندند ،
وَ الصَّابِرِينَ فِي الْبَأْساءِ وَ الضَّرَّاءِ
و شكيبايان در بيمناكيها و در تنگيها ،
وَ حِينَ الْبَأْسِ
و در وقت جنگ ،
أُولئِكَ الَّذِينَ صَدَقُوا
ايشانند كه چون گفتند كه نيكانيم راست گفتند ،
وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ 177
و باز پرهيزندگان از خشم و عذاب خداى تعالى ايشانند .
النوبة الثانية
- قوله تعالى :
لَيْسَ الْبِرَّ أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ
الآية . . .
حمزه و حفص - البرّ بنصب خوانند باقى قراء برفع ، او كه برفع خواند
الْبِرَّ
اسم ليس - نهاد و
أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ
بجاى خبر نهاد ، و او كه بنصب خواند
أَنْ تُوَلُّوا وُجُوهَكُمْ
بجاى اسم نهاد و
الْبِرَّ
بجاى خبر ، تقديره ليس توليتكم وجوهكم البر كله ، كقوله تعالى
وَ ما كانَ قَوْلَهُمْ إِلَّا أَنْ قالُوا . . .
ابن عباس و مجاهد و ضحاك و عطا و سفيان گفتند - اين آيت بشأن مؤمنان آمد كه در بدايت اسلام پيش از هجرت و لزوم فرائض هر كس كه كلمهء شهادت
هامش
( 1 ) راهگذريان ، كذا فى ثلاثة نسخ